Ekrem Bozkurt Şiirleri - Şair Ekrem Bozkurt

Bir şiirin altında kaldım, dökülen.
yaşadığım ağırlığınca ,hüznün..
Elmas bir kedere çarptım bilinir.
Böyle bir trajik sonlu ömrüm.
Nasıl da yeşertir kendini aşk,
Yıpranmış toprağında gönlün.

Benden duymuş olma…

Bire bin basar…

Bu kalp seni seviyor.

Rüzgarı kesilse de inmez yere
Bir ip bağladığım bulut uçurtmam.
Ne ıslanır yağmurdan ne yırtılır
Maviliğinde göğün uçar durur

Artık gün doğmaz, şafağı tanımayız
Bundan böyle küskün eser yeli , seherin.
Uçurumlar birikir umuda uzansak
Gecenin zifiri oldukça derin.
Karanlığa özlemi ne kadar büyük
Sığ düşlerle kuşanmış etrafı kitlelerin...

Umudu bitiremez hiçbir fukara, kullansa da savurgan bir şekilde.
Uluorta kuraklığını duyumsasa da her daim,
Duraksamasına denk gelmemeyi sürdürse de, israfın
İnadına bir yok oluşun pençesine düşse de

Büyük bir iğ gibi
Dünya dönerken eğiriyor,
Bizi hayata bağlayan pamuk ipliğini...

Dünyadan bir rüzgâr gibi esti geçti ömrüm benim
Umutsuz aşklar peşinde serdengeçti ömrüm benim
Murad almadı dünyadan, hiç tad almadı dünyadan
Geçtim para, pul ve maldan üryan geçti ömrüm benim.

Seher oldu gün doğmadı, bulutu yağmur yağmadı

Hep bildik bir şarkıyı seslendirir akan su taşlara çarpa çarpa
Zorla kafaya sokar, esrik bir ruh halim var üstünüze afiyet
Çağlayandan düşen ses umarım sakatlanmaz suyun intihar vakti
Faili meçhul cinayetlerin delillerini karartır gece.

Büyür çiçeklerin rengi suyun sihirli eli değince

Anlamadım ne zaman boğulduğumu
Mavi gözlerine dalmıştım.
Derinlik sarhoşluğu... huzur ...gevşeten karanlık...
Yosunlara dolanmıştım.

Zamanın sende durduğunu...

Hasretini, hem allayıp hem pullayıp
Geçmez akça, on paraya satamadım.
Dik dik baktı, gözlerimin ta... içine,
Çarşı- Pazar, bir tezgaha katamadım.