Ekrem Bozkurt Şiirleri - Şair Ekrem Bozkurt

Toprağa benzetti kendini
Tohuma kucak açtı

Kar gibi örtündü yorganı
Eridi bahar deseni çarşafta

Gözlerini kapatsan yıldız kalmaz gecede...
Nefes alma, mevsimler biter.
Gözlerin yüreğime sevda kurşunu.
Yüreğimde yeni yetme endişeler..endişeler.

Sır…dediğin,bedenle bir…gitmeli…
Kaçmamalı…dudakları açık bulup; ağızdan…
Üzerini kara toprak örtmeli…
Güneş yüzü görmemeli…temmuzdan…

Sır,dediğin…gönülde unutulmalı…

Hiçbir yere gitmediğin zaman bile...
Gözyaşımda seyahat ediyorsun

Soluyor ayak izlerin yanaklarımdaki yollarda
Ağlamak seni benden uzaklaştırıyor

Tanrı’m, sorarsa bana: bütün günahlarımı…
Tek suçum:sevmek; benim…günahım yok, diyeceğim…
Cennet mi Cehennem mi, tercihli sorusuna,
Bil ki; sen, neredeysen…orası, diyeceğim…
Neden,diye sorarsa…iki bölünmüş; elma,
Biri benim, biri o…onun için,diyeceğim…

Hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.
Yürek dağımı yerinden oynattın bir kez.
Son yaprağı dalımdan koparan rüzgar,
Beni toprağa bağlayan son köktün.

Sihirbaz şapkasından tavşan çıkarırmış
O da birşey mi
Ben koskoca bir aşk çıkardım bu anlamsız hayattan
O nu hayatımın merkezi yaptım

Benden duymuş olma…

Bire bin basar…

Bu kalp seni seviyor.

Rüzgarı kesilse de inmez yere
Bir ip bağladığım bulut uçurtmam.
Ne ıslanır yağmurdan ne yırtılır
Maviliğinde göğün uçar durur

Bir şiirin altında kaldım, dökülen.
yaşadığım ağırlığınca ,hüznün..
Elmas bir kedere çarptım bilinir.
Böyle bir trajik sonlu ömrüm.
Nasıl da yeşertir kendini aşk,
Yıpranmış toprağında gönlün.