Ekrem Bozkurt Şiirleri - Şair Ekrem Bozkurt

Anlamadım ne zaman boğulduğumu
Mavi gözlerine dalmıştım.
Derinlik sarhoşluğu... huzur ...gevşeten karanlık...
Yosunlara dolanmıştım.

Zamanın sende durduğunu...

Bozmadan örümcek ağlarını
Kimse dokunamaz yalnızlığıma.
Beni bir zırh gibi çepeçevre saran
Ve kükreyen bir arslan gibi savunan...

İzmir-Eylül-2016

Deniz yüzeyi uzaktan elmas ışıltılarla bezenmiş, yansıyor gözlerime,
Deniz mi dağa, dağ mı denize…
-Kamaşma gözümü alıyor ama-
Zümrütten tepeler maviye kavuşuyor.

Bir sis bulutu ufku saklamak telaşında düşürüyor omuzlarından tülünü.

Gönlüm, gözyaşlarıma bıraktığım bir gemi.
Ayrılık rüzgârının doldurduğu yelkenli…
Gövdesine tırmanan dalgalar isyan kokar
Hüzün, gönül tasımda, tortulaşmış ve demli.
Düşlerim suya düşer, aklım sana demirli.

Biraz önce doludizgin giden bir
Atlıkarınca değil miydi
Çocukluğumuza...

Ben hiç sirklere gitmeyi sevmezdim
Hayvanlara eziyet ediliyormuş gibi gelirdi bana

Nereye gitti yıllar, bırakarak geride
Yaşantımızdan koptu birer birer mevsimler
Hasretin gölgesinde bilirim açmaz sevda
Çözülmez duygulara atılmış kördüğümler

Arama bir sevdanın sıcaklığını kalpte

Sadece bir komutan bir lider değildi o
Her alanda çağdaş bir mimar mühendisti o
Benzeterek tüm yurdu bir büyük şantiyeye
Gidecek yol aradı hep daha ileriye
İlkeleri kalenin burçları kadar vardı
Attığı her adımda yeni hedefler vardı

Dişlerini geçirmiş cılız derime zaman
Yırtıcı pençeleri paralamış tenimi
Geç kalmışım kısaca ben farkına varmadan
Yarım kalan işlerde unuttum ellerimi

Her şeyi kıran zaman… olarak: bir büyük top,

Mucize: sensiz yaşamam...
Kollarımda sen olmadan...
Saçlarının büyülü karanlığı,
Ellerinin yorgun beyazlığı...
Bütün çizgilerini, unutmadan...

Ben sevdim, yüzyılın aşkı bu, dedim
Su gibi akıp da geçici meğer.
Bir ömür boyunca koklarım sandım
Kokusu rüzgarda uçucu meğer.

Kimseye açmazdın hani kalbini