Ekrem Bozkurt Şiirleri - Şair Ekrem Bozkurt

Ölü kuşlar dökmüş gökyüzü
Ağaçlar çığrışı unutmuş.

Faili meçhul. İzle bak karanlığı.
Bütün ayak izlerini süpürür deniz dediğin.

Ne, seni- beni sordular, o yolculukta...
Ne sardılar,senin- benim yaralarımı...
Tahmin edebiliyorduk gerçi,
Peşimizde bir rüzgarın deliye döndüğünü...

Gün uzar yüzyıl olur...

I
Uyanmak en derin uykulardan uykulardan
Güz gibi pençeleşmek alınyazılarıyla.
Yemiş almak uzanan ağır dallardan
Öç almak hain rüzgarların inadından.

Akasyalı,şirin yolda yürürken,
Battı,ayağıma bir diken...
Umursamadım ilkin...yürüdükçe
Yürüdü benimle bir, ilerledikçe
Derken...sinirlerim uyandılar acıya
Ayağımdan tırmanıp çıkmıştı yukarıya...

Bir tomurcuk için yaşam istiyorum
Umutları, gül gül açmalı.
Bembeyaz düşlerinin ortası...
Kan düşmesin istiyorum.

Ufkun sihrindeki giz

Artık hiçbir borcum kalmadı sana
Ben bu aşkın diyetini ödedim
Ayrılık el değil bilirsin bana
Ben bu aşkın diyetini ödedim

Kalmadı huzurum tükendi gurur

Eski,gül ağacı,hala gül veriyor mu,salkım saçak aşarak bahçe duvarını...
Bileziği kırık kuyu
Karşılar mı su ihtiyacını...
Zannedersem çıkrığına yağ sürmek gerek...

Hala o çatı, yatıyor mu üzerinde dört duvarın; yorgan döşek...

-1-

Yıldırım kılıcıyla simsiyah geceyi parçalıyor öfkeli Tanrı
Tedirgin titreyip duruyor kuzeyi kaybeden bir pusula
Yanlış aşk yükü yüklenmiş gemim su alıyor
Saçlarını kırbaç gibi yüzüme çarpıyor gece saçlı kadın

Dolu Dizgin

Gamzenin çukuruna gömülürüm her gülüşünde
Gözlerinin ışıltısından tutuşurum söndüremezsin
Bir rüzgara kaptırırsın elinden uçar yaprak
Son nefes verenleri geri döndüremezsin.

Yalnızlık zor zanaat ve ben boşta gezerim
Sevmek gibi iş olsun canım başım üstüne.
Serseri bir kurşunun hızıyla dolaşırım
Kasketimi yıkarım, gözüm kaşım üstüne.