Ekrem Bozkurt Şiirleri - Şair Ekrem Bozkurt

Mor bir yalnızlığı hüküm sürüyorum…
Eşikten adımımı atınca, daha.

Bütün saatleri mahkum ediyorum
Seni, vurmaya…

Gün tutuşmuşken bir ucundan
Karanlıklar tırmanırken kentin üstündeki bulutlara
Martılar çığlık çığlığa tifterlerken gökyüzünü
Kimseler görmeden
Kimseler duymadan
Gözyaşımdan ördüm ben bu şiiri.

Güneş gibi ısıtıyorsun içimi
Uçurtmalar gibi avareliğimi
Özgürlüğümü göğüsleyip
Bulutlara yükseltiyorsun

İnsan olmanın getirisiyle engizisyon yollarından geçtim
Nef’lerin kubbe karanlığından
Taşlardaki küfün soğuk yapışkanlığından
Ve ürperen ruhumla
Ortaçağ şatolarının
Kulelerinden, yer özlemiyle…

Bana gökyüzü gerek
İki arşın kanatlarım var
Uzanıp gerinecek... bırakın
Özgürlüğüm.

Hayat çözmek zorunda kaldığımız

Gözlerime nakşolunmuş hayalin
Senden başka bir güzeli göremem
Nasıl sevda ise artar gün be gün
Öldürmeyen sevdaya ben aşk demem.

Deniz rengi gözlerinin mevsimi

Gözlerimin eski ufuklarını istiyorum
Berraklığını bir yudum suyun.
Göğün en mavisini
Saflığını, saydamlığını bulutun.

Özgürlüğün kanat seslerini.

Bu milenyum çağında
Gözlerinin lazer tadı
Biçiyor damarlarımı.

Her biri bir yıldız oluyor
Aşk kesiklerimin…

Kapalı Çarşı kapalıymış ,nasıl gezeyim
Kapanın elinde kalmış Unkapanı.
Kız kurusunun biri parsellemiş Kız Kulesini.
Galata Kulesini boğmuş bir kaç gecekondu mahallesi.
Emirganda ağlar bir emir.
Altınboynuza aşık bir karton/Piyer Loti...

Bir hayatın bile olmadı senin
Ruhunu acıyla yoğurmuş Tanrı’m
Veresiye yaşadığın günlerin
Toplamından utanırım

Her şeylere layık gönlün var ama