Ekrem Bozkurt Şiirleri - Şair Ekrem Bozkurt

Hayat, bir yokoluştur!
Her şeyin bitişi...Külün...yangının...
Bir günlük kelebeğin,hazin öyküsü...
Yeni doğmuş bir bebeğin dünyayı tanımayan
Kaygılı bakışıdır...

Gökten üç elma düşecek diye
Beklemekle beyhude geçti ömrümüz
İşin kaymağını yedi habire, birileri…
Biz umutla yutkunduk,
Dişimizdeki nahoş kırıntıları.
Kan içtik,

Uyanmadığın sabah
Sakalların uzamış.
Pencerende,iki kuş öter...

Gecenin yorgunluğunda,gözlerin
Ellerinse, alışkın devingenliğinde,

İnsan olmanın getirisiyle engizisyon yollarından geçtim
Nef’lerin kubbe karanlığından
Taşlardaki küfün soğuk yapışkanlığından
Ve ürperen ruhumla
Ortaçağ şatolarının
Kulelerinden, yer özlemiyle…

Bana gökyüzü gerek
İki arşın kanatlarım var
Uzanıp gerinecek... bırakın
Özgürlüğüm.

Hayat çözmek zorunda kaldığımız

Gözlerime nakşolunmuş hayalin
Senden başka bir güzeli göremem
Nasıl sevda ise artar gün be gün
Öldürmeyen sevdaya ben aşk demem.

Deniz rengi gözlerinin mevsimi

Gözlerimin eski ufuklarını istiyorum
Berraklığını bir yudum suyun.
Göğün en mavisini
Saflığını, saydamlığını bulutun.

Özgürlüğün kanat seslerini.

Bu milenyum çağında
Gözlerinin lazer tadı
Biçiyor damarlarımı.

Her biri bir yıldız oluyor
Aşk kesiklerimin…

Topyekün,şu mahalle...
Benim...dedi. Mersedesli,
Kel,kerli felli,iyi giyimli...
Göbekli adam...yaşlı gecekonducu
Abdurrahman Efendi’ye...
-Ama...Beyim...Ben,

Güneş gibi ısıtıyorsun içimi
Uçurtmalar gibi avareliğimi
Özgürlüğümü göğüsleyip
Bulutlara yükseltiyorsun