Ekrem Bozkurt Şiirleri - Şair Ekrem Bozkurt

Kanatlanan bir mermiyi yemlemiştim canımla.
Yaralarımı bir bir tanıdığımı bilir misin
Ve sevdiğimi, hepsini.
Ancak böyle bütünleşebilir insan
Acıyı bal eyleyip.
Güle benzerse, kırmızı...

Bana diyorsun ya, aşk ne menem birşeydir
Bir şey biliyorsam namerdim...
Sadece düşünce tezgahımda
Sana daha uzun bir zaman ayırdığımı bilmelisin.
Gözlerim etrafta aranırken seni
Benden fazla mesai istediler.

Her şey silinirmiş zamanla
Bir tül kaplarmış… inceden…
Anılar silikleşirmiş biliyorum
Bilemediğim: neden.

Yaşamın yorgun dokusunda

Ölecektik nasılsa madem
Bu yangın neden
Neden alnımızın kara yazısı
Bu yer altı…bu maden…
Bizi zehirliyor lanet olsun
Ömrüm gibi, karanlık dehlizleri…

Çalıkuşu / gül dikeni ve hüzün
Isırganlar / fundalık ve ölü gün..
Çorak toprak/aç karnına ölen can çiçeği,zaman...
Senfonisini çalıyor...

Toprağa uzanmış kütük /gövdesi kurtlara sofra

Nerden çıktı şimdi bu yağmur…
Islanacak şimdi, hayallerim
Eriyecek kuru tuz yüküm…
Hasretini …yeşertecek.
Can suyu…

Kocaman… açmış ağzını,
Doğar doğmaz… bizi kapmak için,
Bekliyor: hayat…

Köpekdişlerinin aralarında
Kan, ter, köpük ve emek

Sakın ola düşmeyesin bu derde
Nice civanları perişan eyler
Ne saz kaldı, ne bam teli, ne perde…
Nice aşıkları ün’le şan eyler

Erilmez sırrına, gördüm kaç kere…

Yapraklarımı ödünç verdim rüzgara
Geri vermedi ama
Çırılçıplak bir ağacım artık:
Üşür tenim, yoksun…
Kırılır dalım, yoksun…
Öyleyken, yokluğunun takatsiz kaldığını görmedim hiç.

İlkyazı yetiştiren kuru ağaç parçası
Yiyecek kaygısında kışın küçük karınca,
Kırık zembereğiyle çalışır zaman ölçer
Nasıl çiçeklenirmiş masamdaki karanfil.

Kendi ağına düşmüş köşedeki örümcek