Ekrem Bozkurt Şiirleri - Şair Ekrem Bozkurt

Bir falez denizin tuzlu suyundan içmek için
Eğildi… ve lakin doğrulamadı yeniden
İntiharlar için yüründü üzerinden…

Nike zafer sarhoşluğunda ganimet yağmaladı
Yakut kakmalı bir kılıç kabzasında

Soyutladım kendimi, nerde hüzün… ben, ırak…
Düştüğüm uçurumlar, Azrail’i, korkutur…
Kendime seferlerim…küçük bir turistik, tur…
Gezdin… gördün, anladık; anılarını bırak…

Bırak da bakakalsın, harabeleri…kentin.

Granit görünüşüyle göveren gönle
Gömülüveren
Gömütlüklerde

Hani herhangi hazan hüzün hazırladıydı
Hançer hileleriyle

Gecenin karanlık karnından
Fırlamış bir dolunay,
Ezerek geçti ağaç tepelerini.

Büyülü bir yaz gecesi akıyor dışarıda ve karanlık gece nehri.

Al bir ata binerek,bilinmedik diyara…
Ömrün bir safhasına, ırayıp gidiyorsun
Hayatını, bir ödünç alınmış giysi gibi…
Bomboş bir çuval gibi, geri, bırakıyorsun…

Gelmesin hayallerin, anılar da olmasın

Bir saz mıydım ince ince çalan ben
Derdimi döktüm de duyan olmadı
Bir söz müydüm anlayan mı olmadı
Bir ben duydum tek başıma kalan ben

El çekti dostlarım paslandı eşik

Tutunduğum yol, beni denize ulaştırdı,
Dalgalardan oluşmuş dağları eğdi rüzgar…
Heyecanla kırpılan kirpiklerin benzeri
Gecede yüz binlerce elmas yıldız göz kırpar

Issız bir araziyi talan ediyor rüzgar

Önce, gir içeri…ızgara balık kokusu,
Meraklı bakışlar, selamlık başlar.
Sigara dumanından görmez göz gözü.
Önüne bak. Taban tahtaları seyrektir.

Kadehler efsanelere kaldırılır duyarsın:

Özgürlük… ey!
Bana kendini tanıtmayan yabancı…
Yürekte sancı.
Düşlerimin eksik yanı,
İlletime: erken tanı…

Aşkın kendisi,aşık...
Serseri...deli fişek...
Hercai ve uçarı...

Onun için: mutluluğu,
Sevenlerden kıskanır...