Nihal’imin Sırrı
Camda bir perde, ince zar,
Sinekler geçemez, ben geçerim.
Ağustos gecesi, yıldızlar tozar,
Ben, Nihal’imin sessiz gözcüsüyüm.
“Nihâl’im İçin”
Sen sevilmez misin, ey Nihâl’im,
Varlığınla göğün derinliğinde bir sır mısın?
Kalbinin sessizliğinde çınlayan ezgiler,
Âlemin özlemi, ruhunun gizli mihrabı değil mi?
Belirsizlik dediğin,
dünyanın rengini yitirdiği yerdir.
Anlam denizlerinden çekildi sular,
yerine işaretler çölü geldi.
Nihal,
Bir ismin oldu Nihal.
Bir sır, dudaklarda gezindi.
Önce bir yalnızlıktı, gizli bir bahçe;
Şimdi bir kapı aralandı ve geri dönülmez oldu her şey.
Sevgi dilsiz kaldı mı, öksüzdü.
Ad koyduk da konuştu.
Her isim, bir hakikat yuvası.
“Biz neyiz?” diye sordum içimdeki karanlığa.
"Nihâl’im — Vahdetin Aynasındaki Sır"
Ey Nihâl’im, sen varlığın sükûtunda yankılanan bir nağme misin,
Yoksa kâinatın kalbinde atan ilk heyecan mı?
Suyun mânevî kudretinde arınmış, gülün rüyasında tomurcuklanmış,
Aşkın en saf hâlinde billurlaşmış bir remz-i ilâhîsin.
Ey Nihal, aklın şafağı söndü artık,
Kalbimin remizleri düştü damağına.
Ya dilimde bir dua kırılacak saklı,
Ya gözlerim seni çalacak koynundan hırsız gibi.
Bu dönemeçten sonra yol ikiye ayrılır:
Ya açılır bahçem, ya ben yakalanırım gülüne.
Ey Nihal’imin Gölgesinde Saklı Ateş,
Benim kalbimdir senin uğruna yanan kıvılcım!
Tazallüm değil, sana boyun eğmek hayır,
Sana karşı yükselen bu fırtına, ey zalim sevgili Nihal’im!
Nihal’im: İsyanı Zarif
Nihal’im, ismi gibi ince, güzel, hoş bir insandı;
Biçimi, duruşu, davranışlarıyla
Hoşa giden, beğenilen bir hanımefendi…
Dili, konuşması incelikli, nükteli, yumuşaktı;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!