Gönlümün defterini okutur mu, söyle Nihal’im?
Yazdırdığın her satıra inanayım mı ben?
Yoksa bu garip gönlüm, senin adını fısıldarken,
Sır kapılarını mı açar, yoksa mat mı eder beni?
Aşk ki hep ateşle, dumanla işler;
Ey “Nihal Hanımefendiciğim”,
senin adını anınca göğsümde gizli bir dergâh uyanır;
bir yanım seni Allah’ın suretinde görür,
bir yanım seni içimdeki en eski yaraya mühürler.
Biz, aynı yazgının iki harfiyiz,
Hafızanın kuyusunda bir tas suyuz,
Sen başka hatırlıyorsun, ben başka.
Aynı anıyı soluyup da
Farklı bahçeler kuruyoruz rüyamızda.
Yıllarca baktığım o sırlı aynada
Gördüğüm, ben’dim nihayet.
Sana erdim yâr, senden geçtim,
Kendime vardım, yüzümde tecelli ettin.
Ney sesinden bir gece doğdu Nihal,
Ruhumun karanlık yollarında yürüyen ayak izin.
Zülfündeki her tel, kâinatın gizli anahtarı,
Dudağından düşen her kelime, ilâhî bir şerha.
Benimle Olmadığın Günlerde Sana Ne Oldu?
“Sen yokken, ben sana neler oldum…
Peki ya sen bana ne oldun?”
1. Bab: Sessizlikte Saklanan Hikâye
Yüzün, seher vaktinde açan
Goncanın utanması gibi,
Bir bakışınla yanar içim
Bin yıllık bir yakarış gibi.
Adını andığım her anda
Onun Hiç Sevmemesiyle Yaşamak
“Sevmediğin biri seni bu kadar severse,
ona biraz vicdan kalır insanda.”
1. Bab: Bir Kadının Kalbine Uğrayamadan Yaşamak
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!