Nihal: Bir Vuslat Risalesi
Hatırla Nihal’im,
O dem, göklerden değil, öz benliğimden yağan bir rahmetti yağmur.
Seni aradığım her sokak, kendi varlığımın karanlık bir avlusuydu.
Senin aklın bir bahçe, her düşünce bir çiçek,
Zaman ötesi bilgelik, sessiz bir gökkuşağı.
Ama istemiyorum Nihal'im, çünkü o bahçede kaybolmaktan korkarım,
Her gülün kokusu beni kendi hiçliğime götürür.
Ruhun bir nehir, karanlıkta bile parlayan,
Nihal’in saç telinde bir ışık belirdi,
Ak değil, ayın ilk yarısıydı, billurdan.
Sen buldun onu, parmağınla dokundun,
Gülümsedin: “Zaman, işte, üzerimize giydiğimiz
Bir şal…” dedin, “Tanrı aşkına, ne sıcak!”
Aşk Şarabı
Gecenin kucağında bir kadeh,
Şarap değil, aşkın sarhoşluğu bu,
Gülüşünle başlar sekir hali,
Ruhum, teninin yankısında kaybolur.
Sıfır’ın Sırrı ya da Nihal’in Aynası
"Hayatta aşktan meşkten daha değerli şeyler var," dedin Nihal'im.
Sıfır dedin, yokluk dedin, hiçlik...
Oysa sıfır, varlığın soluk aldığı yerdir.
Var ile yok arasındaki perdenin inceliğidir.
Nihal'im ile Seyre Çıkan Gönül
Gülüşünle dirilir kalbimin çorak toprağı,
Sensiz her an, bu dünyada ağır bir hicran bağı.
Sesin, en karanlık anda bir zikir gibi dolanır ruha,
Ve ben, her nefeste seni daha çok sevmeye ant içtim.
Gülüşünle yeşeriyor
kalbimin kurumuş baharı,
Sensiz geçen her an
zamanın ağır bir yarası…
Sesin,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!