Dünya Yükünün Hamalı Şiirleri - Şair Dün ...

Ey Nihal…
Rüzgârın adını sessizliğime fısıldadığı o ilk anda
anladım:
Sen, eski çağların gizli tanrıçasıydın.
Saçlarına dokunan her esinti,
Zamanın omzuna konmuş bir kehanetti.

NİHAL’İN SIRRA DÖNEN GÖLGESİ

Gece, omuzlarıma değil
ruhuma indi bu kez, Nihal—
sessiz bir kıvılcım gibi
tenimde gezen o ince dalga

ey Nihal
adın bir frekans
tenin kuantum bahçesinde açan ilk çiçek
zülfünden sızan karanlık
big bang’in doğurduğu ilk sarmal
parmak uçlarımda çözülen sicim teorileri

Rüzgâr,
bugün yine senden bir haber taşıyor Nihal.
Sanki görünmez bir el
saçlarının ucundan tutup
benim kalbimin kıyılarına doğru savuruyor esintiyi.

Ey Nihal! Bu yağmur, Tanrı'nın susuz kalbe inen nefesi,
Her damla, bir âşığın gözyaşıyla yıkanmış sesi.
Şehir, bir münzevi gibi çekilmiş karanlık odasına,
Yıkar geçmişin tozunu bu ıslak, bu beyaz yasına.

Sokaklarda aydınlık bir yalnızlık, bir melankoli,

Yabanıl otların kokusu,
kadim bir ezgiyi uyandırıyor rüzgârın dilinde;
su kıpırdıyor, sanki eski bir söylence
yeniden yazılıyor senin adınla, Nihal.

Belki bu kez sonbahar

Gece, artık omuzlarıma değil
ruhumun en ıssız yerine iniyor, Nihal—
sessiz bir kıvılcım gibi dolaşan o ince dalga
varlığının karanlığa bıraktığı
metafizik bir işaret sanki.

NİHAL’İN ADINI TAŞIYAN GECE

Gece, kendini sessizce içime bırakıyor, Nihal;
rüzgârın taşıdığı o ince ürperti
ruhumun karanlık kıyılarını yoklayınca
bir sır daha çözülüyor içimdeki dergâhta.

Nihal, sabahın yüreğine düşen altın ışık,
Dudaklarında güneşin erimiş sırrı,
Gözlerinde karanlıktan doğan ayın titrek nuru.

Ruhumun boşluğunda raks eden bir melodi seninle,
Her nefesin bir dua, her dokunuşun bir tılsım;

Yüzünü çevirdin Nihal, sabahın alnına
bir umut mızrabı güldü gönlümün şehrinde
altın şimşekler düştü yıkık duvarlarıma
geceyi yutan bir ağıttı sessizliğin.

Sen, ateşten bir murakabe!