Nihal’ime
Nihal’im, sen
düşüncenin en zarif yankısı,
aklın geceyi aydınlatan ilk şafak;
bilgeliğin, sonsuz bir yıldızın
Sen yalnızca bir isim değil, bir anlamsın,
Sessizliğin içindeki derin su gibi…
Aklın, yıldızları hesaplayan bir bilgelik;
Ruhun, sonsuzluğun kapısını aralayan bir anahtar.
Kalbin, insanlığın kırılgan ama dirayetli melodisi,
Bir nefes kadar yakın, bir düş kadar uzak Nihal,
Dokunmak yasak, dokunmak yok.
Parmak uçlarımda senin adın bir sır,
İçimde bir tel titrer, gizli bir nağme vur.
Yokluğun varlığımın çerçevesi,
Sessizliğin sesimin perdesi.
"Nihal Hanefendiciğim..."
Adını her andığımda
bir şey yutkunuyor içimde,
belki bir kelime,
belki bir ömrün tam ortası…
NİHAL'İN KOKUSUNDA SABIR DUASI
(Bir Aşkın Metafizik İnşası)
Nihal’im,
senin teninin kokusunu özlemek
Buldum…
Buldum seni, ey sevmeyen!
Sardunyayı, yasemini, hanımelini
Kokusunda kaybolmadığın her nefeste
Ben vardım zaten, gizli bir dua gibi.
Balım’ın Penceresinden Ben
Ben iki yaşında bir kediyim,
Nihal’in narin ellerinde büyüdüm.
Evi kokusuyla, kalbi sesiyle dolu,
Ben her sabah onunla doğdum.
Bir Erkek, Bir Kadın ve Bir Dostluk Hâli
Arkadaş kalmayı bilemedim,
kalbimi aldım, getirdim sana —
çiğ, çıplak, korumasız.
Sen dostlukla uzattın elini,
Kitapların Arasından Doğan Kadın
(Nihal Hanımefendiciğime)
Sayfaların arasında yürüyorsun sen,
her kelime seni tanıyor,
Balım canım tekirim eksik kusur hata benim,
Yanlış yaptım sahibine canım tekirim.
Nihal'im:
Ben dilenci değilim,
Sevgine muhtaç değilim —
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!