Gecenin suskunluğunda piştim sessizliğe,
Konuşsam eksilirdi içimdeki sen.
Uyumadım…
Çünkü her gözümü kapattığımda
Ben konuşmadıkça büyüyor içimdeki gece.
Kimse fark etmiyor ama
her sessizliğimin arkasında
Tanrı kalbimizi korusun,
Karanlıklar içinden geçen bu çağda.
Bir damla iyilik, bir kıvılcım sevda
Çorak gönüllere düşmesin asla.
Savaşlar göğü yırtarken yukarıdan,
🕊️ Temyiz Dilekçesi
Sayın Kalp Mahkemesi,
Ben, aşkın eski tutuklusu,
Gecelerin tek sanığı,
Bir zamanlar sevmiş, sonra terk edilmiş biri olarak
Bedenin son gecesinde,
Sessiz bir veda başlar usulca,
Nefesler ağırlaşır,
Ve zaman yavaşlar, ince bir hüzünle.
Yanıyordu Madımak!
Duvarlar inliyordu,
İçeride bir çocuğun sesi vardı:
“Anne, neden bizi yakıyorlar?”
Dışarıda ise...
Masal gibi diyorsun,
Cennet Mahallesi’nde yaşıyoruz,
Ey gönül ehli,
Bil ki her cennet, sınanmış bir cehennemin
Tohumundan yeşerir.
Masal gibi dünyanın
Cennet Mahallesi’nde başlar hikâye…
Toprak henüz kirlenmemiş,
Yürek henüz sevilmemiş,
Ve göz henüz başka bir gözde vatan bulmamışken
İndi semadan ilk seher…
(Madımak’a Adanmış Davalar – V. Şiir)
Unutanlar için dikilmedi bu anıt,
Hatırlayanlar için de değil.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!