Mekânı cennet olsun...
Ulan ben senin toprağına fatiha değil,
Kendi cehennemimden yangın taşıdım!
Hangi duaya sığar senin bende kalan ahın?
Hangi cennet yıkayabilir ellerimdeki bu kimsesizliği?
Bip sesiyle yankılanır odanın duvarları,
Soğuk ışıklar altında, hayat asılı kalır ekranda.
Monitör, sessiz bir tanık olur anların,
Bir nefes, bir umut, bir direniş arkasında.
Monitörde Duran Hayat
Soğuk beyaz duvarlar arasında,
Bir makinenin ritmiyle ölçülür nefes.
Monitörler yanıp söner, hayatın sayacı,
Adı bende saklı kaleminden dökülen bir yürekle...
Ben ki yedi iklime âşık,
Fethedilmemiş kalplerde tuğrası olan bir cihan şairi,
Adım tarih olmuş, kalemim hükmüm gibi kılıç...
Ama sana gelince,
İnsan ne zaman ölür, düşündün mü hiç?
Bedeni terk ettiğinde mi, yoksa kalbi sustuğunda mı?
Ya da ruhu yorgun düştüğünde mi hayatın yükünden,
Ve umudun ışığı söndüğünde gözlerinde?
Ne zaman ölür insan, derim kendi kendime,
Fiziksel bedenin son nefesiyle mi, yoksa?
Yürekte sönen son umutla mı,
Sevginin bittiği yerde mi başlar ölüm?
O bir dost…
Gönlün gamlı kışını bahara çevirendi,
Gecenin en karanlık anında
Bir mum gibi yandı da aydınlattı beni.
Ne zaman solsa içimdeki gül,
Gözlerinden sevda devşirendi.
Beden susar, kalp durur,
Ama ruh uyanır derinliklerden.
Ölüm değil bu son,
Bir dirilişin ilk nefesidir aslında.
Bir kapanan gözden doğan ışık,
Sessizliğin ardından yükselen ses.
Ölümle değil, dönüşle başlar hayat,
Ruhun yeni dansı başlar evrende.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!