Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Pusulasız Bir Tekneyim


Duman bürümüş dağları, tepeleri
Ormanın üstünde bir yeşil deniz
Bulanık azgın seller üzerime geliyor

cam kırıklarında
ateşe koşar adım gitmek
kor ateşlerde yürümek
yanmadan yanmaktır aşk
candan öte sevmek...
dikenleriyle avuçlamaktır gülleri

Bir gazete sayfasında
rakı şişesi resmi altında;
“ ne yorgunluk, ne yalnızlık var,
bu kapağın altında…”
yazıyordu iri puntolarla
ben de inandım.

Küçük fakirhanem benim sığınağım
Düş yağmurlarında dualar ettiğim mabedim
Yürek sesimi dizelere döktüğüm çalışma masam
İçimde kabaran isyanları yüzümde maskelerim
Yastığım taş, uykularım çalınmış, geceler ayaz
Ne bir kapı rüzgârı, etek hışırtısı, ayak sesi

Hareket saati belirsiz, varış istasyonu yok trenlerin
Tek yolcusu bendim hüzün kokan harap vagonların
Dağlar geçit vermedi, inişler dik yokuş oldular
Tanımsız yüzlerin, yabancı gölgelerin takibindeydim
Söylenmedik söz kalmadı ardımdan yalanlar, iftiralar
Yanılgılarını yüzlerine vuramadım onlar çoğul ben tekildim.

Gece(?) bir rüya gördüm
Belki gördüğümü sandım
Uykusuz olduğum günlerde
Olur böyle genelde
Uyumak istediğim
Uyuyamadığım hallerde

Silinse de Kalbimden Adı İzi Kalır

Yarattığın ayrılık, yalnızlık ikilisi
Kırılma noktası…

Güneşli akşamüstleriydi hayallerimde yüzün,

Her gün bir başkası için yaşıyorsan
Kırık dökük hayaller peşinde koşuyorsan
Ruh gibi olursun hayalet bir adam

Sensizliklerde sınava çekiyorum ben, beni
Varlığımı varlığına kurban edebilirim.

Ölüme yenik düşmeyecek asla sevdam.
Kanat açalı pembe bulutlara yüreğim.
Ben bilirim kutsallığını sevginin.
Sırtımda bıçak, kollarım kırık.
Ayaklarımda demirden prangalar.
Varsın olsun bütün bunlar,

Seni, o çaykarası gözlerini artık aramayacağım
bir zamanlar yokluğuna dayanamaz çırpınırdım
şimdi ise hiçbir şey anlatmıyor özlediğim varlığın
rüzgarlı bahçelerde adın esmeyecek
şiirlerimi yırtar, perdelerimi kapatırdın
ay ışığını, yıldızları bana yasaklamıştın