Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Anarım geçmişimin karanlık günlerini
Yüksünmem.
Onlar bana gerçeğe giden yolu gösterdiler,
Bilmediklerimi öğrettiler…
Köklerin derinlere, çok derinlere gitme savaşını,
Ağaçların milyar yıllık direnişçiler olduğunu.

Hastane Durağı

Belkent Korusunun bağrına yaslanmış,
Durağım hastane,
Maviyle yeşille kucaklaşmış
Karşıda takımadalar, deniz hırçın

Sen ey ayrılığımı kuşatan yalnızlık
Kışlara ne hacet başımdaki karlar yeter
Sensiz ne yaparım ben diyordum
Şimdi sensizim işte…
Uykusuz garların sisleri içinde seni arıyorum
Bulmalıyım, karşılıklı oturup konuşmalıyız

Sustum…
Kaçtım odalardan

Hüzünle söker şafak gurbet elde
Gecelerden ürker sevdalı kalpler.
Hasret ateşlerine benzin dökerler.
Alev alır gurbette umutlar, sevgiler.

Sonbahar, ya da kıştır mevsimler.

Haberci

Azrail ile kol kola yola çıkacağım bir gün,
Aşk öldürür diye tezler yazılacak,
Gözler görebilecek sessizliği,
Çığlıklar elle tutulacak,

Büyünün renksiz buğusu yüzüm de saklı. Bir sen bakarsan görürsün. Bir sen anlarsın,
seni ilk görüşte büyülendiğimi. İçimdeki onlarca yıllık buzulun senin sesinle, sıcak nefesinle

Mısralar tükeniyor, bitiyor heceler
Bir türlü sensizliğe alışamayan geceler
Sarılarla işgal ediliyor her gün hazan
Gündüzüm, gecem, her günüm, her dem
Ruhumda aman vermeyen güz sancıları
Gözlerim kör olsun, dilim, gönlüm lâl

“Özgürsün, mavi kanatlarını açmış gökyüzü
Beyaz düşlerinin ülkesine uçabilirsin artık”

Mevsimlerden hangisi
Günlerden ne?
O biliyor, ıslanmış gözleri

Yazı yazmayı ben aynalarda öğrendim.
Konuşmayı radyodan “devamı yarınlarda”
İlk şiirlerimi sarı defter yapraklarına yazdım.
Sevmeyi karanlık sokakların köşe başlarında
Kanın tadını ilk dudaklarından tattım.