Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

karlar eridi, artık kardelenler açsalarda
lanetli kan çiçekleri filizde şimdi dağlarda
kanlarımızla sulandığını bilin
bu dağların, taşların, toprakların
gün yeni ağarırken mor tepelerin ardında
kızıl ateşler içinde taşlı, tozlu patikalarda

siyah gelinliğini giymiş gece
hiç neşesi yok güngören duvarların
hıçkırıklara boğulmuş yaşlı masa
yalnızları oynuyor iki tabak, çatal, iki bıçak
kadehlerin suratı asık, boş şişeler sevimsiz
Ege'li favanın tadı kaçmış

Karaçam ulu tepede bir taze mezar
Gözleri kadar derin mavi denize bakar
Mavinin üstünde çığlık, çığlık martılar
Giden sevgili can için yakılan ağıtlar

Kara bulutlar toplanmış yas tutmak için

Şarabı değerlendirir mahzendeki yıllar.
Yılları, geçmişte kalan acı,tatlı hatıralar.
Gün olur çevrilir ağır,ağır tozlu sayfalar.
Bizden sonra da yaşar ölümsüzdür onlar.

Pusulasız Bir Tekneyim


Duman bürümüş dağları, tepeleri
Ormanın üstünde bir yeşil deniz
Bulanık azgın seller üzerime geliyor

cam kırıklarında
ateşe koşar adım gitmek
kor ateşlerde yürümek
yanmadan yanmaktır aşk
candan öte sevmek...
dikenleriyle avuçlamaktır gülleri

Bir gazete sayfasında
rakı şişesi resmi altında;
“ ne yorgunluk, ne yalnızlık var,
bu kapağın altında…”
yazıyordu iri puntolarla
ben de inandım.

Küçük fakirhanem benim sığınağım
Düş yağmurlarında dualar ettiğim mabedim
Yürek sesimi dizelere döktüğüm çalışma masam
İçimde kabaran isyanları yüzümde maskelerim
Yastığım taş, uykularım çalınmış, geceler ayaz
Ne bir kapı rüzgârı, etek hışırtısı, ayak sesi

Hareket saati belirsiz, varış istasyonu yok trenlerin
Tek yolcusu bendim hüzün kokan harap vagonların
Dağlar geçit vermedi, inişler dik yokuş oldular
Tanımsız yüzlerin, yabancı gölgelerin takibindeydim
Söylenmedik söz kalmadı ardımdan yalanlar, iftiralar
Yanılgılarını yüzlerine vuramadım onlar çoğul ben tekildim.

Gece(?) bir rüya gördüm
Belki gördüğümü sandım
Uykusuz olduğum günlerde
Olur böyle genelde
Uyumak istediğim
Uyuyamadığım hallerde