Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Çok derin bir iç sızısı,
Zamanların kölesi,
Kendisinin yabancısı,
Onunla çoğalınca düşler,
Paramparça oluyor aynalar.

Hüznünde bir rengi vardır elbet
Fakir pencerelerin perdelerinde solar
İçini üşütür bir deli rüzgar
Parça, parça olur gölgelerin düşleri
Sokak lambalarının sarı aydınlığında çoğalır hüzün
Kımıldar içinde aniden zehirli bir sancı

Sensizlik boğuyor beni, karaca, delice sevda
“nasıl sevdin, niye sevdin? ” diye soruyordun.
Nasılsız, nedensiz sevdim işte bir kere,
Anımsa o günleri, anımsa Almira!
Gondollardan taşan Napoliten şarkıları
Pembe bulutlarda dolaşan şiirsel mutluluk

Alzheimer


Hangi zamanın içinden,
Hangi zamanın lanetinden,
Hangi zamanın dehşetinden,

Alaçatı’da

Avuçlarımda sonsuzluğun rengi, mavi
Gözlerimi okşayan doğanın rengi, yeşil
Öfkenin karanlığını sevdanın ışıkları sarar
Özgürlüğün kumsallarına uzanır aşıklar

Anarım geçmişimin karanlık günlerini
Yüksünmem.
Onlar bana gerçeğe giden yolu gösterdiler,
Bilmediklerimi öğrettiler…
Köklerin derinlere, çok derinlere gitme savaşını,
Ağaçların milyar yıllık direnişçiler olduğunu.

Sen ey ayrılığımı kuşatan yalnızlık
Kışlara ne hacet başımdaki karlar yeter
Sensiz ne yaparım ben diyordum
Şimdi sensizim işte…
Uykusuz garların sisleri içinde seni arıyorum
Bulmalıyım, karşılıklı oturup konuşmalıyız

Sustum…
Kaçtım odalardan

“Özgürsün, mavi kanatlarını açmış gökyüzü
Beyaz düşlerinin ülkesine uçabilirsin artık”

Mevsimlerden hangisi
Günlerden ne?
O biliyor, ıslanmış gözleri

Yazı yazmayı ben aynalarda öğrendim.
Konuşmayı radyodan “devamı yarınlarda”
İlk şiirlerimi sarı defter yapraklarına yazdım.
Sevmeyi karanlık sokakların köşe başlarında
Kanın tadını ilk dudaklarından tattım.