Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Mısralar tükeniyor, bitiyor heceler
Bir türlü sensizliğe alışamayan geceler
Sarılarla işgal ediliyor her gün hazan
Gündüzüm, gecem, her günüm, her dem
Ruhumda aman vermeyen güz sancıları
Gözlerim kör olsun, dilim, gönlüm lâl

Haberci

Azrail ile kol kola yola çıkacağım bir gün,
Aşk öldürür diye tezler yazılacak,
Gözler görebilecek sessizliği,
Çığlıklar elle tutulacak,

“Özgürsün, mavi kanatlarını açmış gökyüzü
Beyaz düşlerinin ülkesine uçabilirsin artık”

Mevsimlerden hangisi
Günlerden ne?
O biliyor, ıslanmış gözleri

Hastane Durağı

Belkent Korusunun bağrına yaslanmış,
Durağım hastane,
Maviyle yeşille kucaklaşmış
Karşıda takımadalar, deniz hırçın

Sen ey ayrılığımı kuşatan yalnızlık
Kışlara ne hacet başımdaki karlar yeter
Sensiz ne yaparım ben diyordum
Şimdi sensizim işte…
Uykusuz garların sisleri içinde seni arıyorum
Bulmalıyım, karşılıklı oturup konuşmalıyız

Sustum…
Kaçtım odalardan

Yazı yazmayı ben aynalarda öğrendim.
Konuşmayı radyodan “devamı yarınlarda”
İlk şiirlerimi sarı defter yapraklarına yazdım.
Sevmeyi karanlık sokakların köşe başlarında
Kanın tadını ilk dudaklarından tattım.

Yürek sıkıntısı ensemde celladın nefesi sanki
Boğazıma sarılır bir alev topu yalar yüzümü
Üstümde asılı duran sonsuz maviliğe
Yalvararak bakar biçare gözlerim.
Dindir yürek sıkıntımı, söndür şu yangınımı

Kalem


Yıllar yılı
Onun efendisiydim
Şimdi kölesiyim.

İstiridye Güzellemesi

Seyre doyulmaz efsunlu bir güzellik,
Tüm pastel renklerin doluştuğu kutucuk
Deniz kabuğu bu kadar mı güzel olurdu.
Bu gözlerimi kamaştıran bir istiridye,