Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Benim Kaldırımlarım
“Kentlerin yaşam evresine tanıktır kaldırımlar”

Devasız kalp yarasına neşter vurur
Sarhoş olduğum saatlerde mevsimler
Yazmış, kışmış, ilkbahar, sonbahar,

Sen beni bana bırakıp
Gittin...
Ben seni sana bırakıp
Gitmezdim...

İçimdeki sıkıntı
Ruhumda kargış
Günün doğum sancıları
Yüreğimin derinliklerinde
Aşk yarası
Dinmeyen ağrısı

Yanan yüreğimi serinletmiyor pınarlar
Bir ahunun peşinde geçip gidiyor bir ömür
Gönül esrik, akıl bir güzelde tutuklu kaldı
Ruhum başı kara bulutlarla kaplı bir dağ

Özlemler bölüyor gecelerimi bin parçaya

Geleceksen

Yokluğun kara kışlar gibi uzadıkça uzadı
Geleceksen baharları yanına al da gel
Kara bulutlar kaybolsun kararmadan dünyamız
Alçaklara yağan karlar seni üşütmesinler

Kahır kuyularında çile dolduruyor şiirlerim
Bir dili olsa da konuşsa sokak lambaları,
Köşe başları haykırsa pusudaki yarasaları
Acının katık olduğu hayatlardan biri benim
Benim her şeyimdi bir ahu, ben onda bir hiçim
En koyu karanlığında gecelerin

İçimde çağlayan o pınarlar kurudu
Zümrüt çayırlar, çiçekler sararıp soldu
Git gide küçüldü kocaman adımlarım
Gösterdiğin yol gurbetlere çıkıyordu
Uzaklar hasretleri büyütür bilmiyordu
Ömrümün ıssızlığına akacak artık yollar

Görmemiştin gözlerime yansıyan acıyı
Dinlemedin mi sen hiç sevda türküleri
Kitaplar dolusu şiirlerimi okumadın mı?
Akıp giden iki damla gözyaşında duygularım
Göçüp giden içindi birkaç damlası
Kalanlar kime aitti hiç düşünmedim

Uzayıp gidiyor tren yolları gibi endişeler
Yaşam ve ölüm arasında devam ediyor savaş
Karartma geceleriyiz sanki ışıksız pencereler
Yaklaşan cehennemin alevleri görünen uzaktan
Islak mendillerde yanıyor avuçlarımız

Başımda dolanan Anka kuşu ve hüzün,
Efkarım pusularda kanayan yara,
Beni sevdalara salan yürek çaresiz,
Gözlerimde yaş yerine buz damlaları.
Aldırma ruhuma çöken bu erken karanlığa,
Minicik, sıcacık buselerini esirgeme yine de