Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

gülüşün açan yaz gülleriydi gamzelerinde
lavanta çiçekleriyle gelirdi bahar saçlarına
sevgi ışıkları yanar,sönerdi firuze gözlerinde
sevdan düştü kalemime kızıl dudaklarından
.....
hüzünleri içerdim hıçkırıklarla sonbaharda

Şeytana Tapanların İninde


Gecelerim ne çok ki harcamakla bitmiyor.
Vurup beni yerden yere zulüm ediyor
Zavallı gözlerim alacadan zifir karanlığa

Ben bir kitabım.
Yeni çıktım baskıdan.
Mis gibi mürekkep kokuyorum.
Neler var sayfalarım da? .
Türkiye, vatanım,insanlarım.
Yalnızlıklar,aldatılmışlıklar,

Özel


Özel

Bir Sevgilim olsun

Radyo


Sözlerin bittiği yermiş burası
Buymuş sürgün ediliş sebebim
Yenik düşmemiştim ki ben kavgamda

Bendeki seni sevdim ben
O, sen değildin ki!

Bak hava karardı
Doğa sustu
Dağların ardında kayboldu güneş

Tersine döndürür akan suları
İki küçücük masum sözcük,
“Geç kaldık,
Çok geç! ..”
Bir dağ uğultusu gibi
Yankılanıyor kulaklarımda.

Zaman tünelinde açılmamış zarflar içinde
Gizemli mektuplar gibi okunmayı bekliyor şiir.

Bilmiyordum mevsimlerin ayrılıkları sevdiğini
Sensizlik günlerim suskunluklarımla aynı yaştalar
Ah etsem, yansam ne fayda

Hiç mi derdim yok sandın?
Bir iken derdim, bin dert kattın.
Bir parça mutluluğuda mı çok gördün?
Çektin ellerimden onu da aldın.

Derdime çare bulamadım, oldum isyankar,

Başımız döndü
Başı döndü aşkın
Kentten kente dolaştırdık onu
Kilometreleri yedik yuttuk
Şarkılar söyledik,
Türküler çağırdık, halay çektik