Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Toplanmışız bir akşam sofrasında,
Gurbette, karım, ben ve çocuklarım.
Tarhananın sıcak buğusu yüzlerimizde.
Mideler gurul gurul,kaşıklar telaşlı.
Ramazan aşımız ısınmış, nefeslerimizde.
Terden damlacıklar akıyor pencerelerde.

bugün, bende ki ben
bakın bana neler dedi;
' arştan fecre, ezelden ebede
ey insanoğlu
önce seveceksin
sonra inanacaksın

her ne ise yazdığım, yazamadıklarım
kafam karmakarışık öyle de
yazdıklarım abuk sabuk şeyler değil yinede
itiraf etmeliyim ki;
arada bir dellendiğim oluyor illaki...
kolay bellerler iki dudak arasından dökülenlerle

Beyaz bir rüya gibi ocak gecesi
Ay bulutların ardına gizlenmiş
İnsanı vurur en onmaz yerinden büyü
Sahipsiz sokakların siyahında
Sarhoş ayakların sesleri gelir köşelerden
Suskun rüyalarından uyandırılan

Lav selleri akıyor damarlarımdan.
Ecel terleri bu sanki döktüğüm.
Gel ocağıma baykuşlar konmadan.
Dinsin bu acılar,çözülsün kördüğüm.

Söylemek istediklerim kitap oldu içimde
İnsan kaderin üstüne atar başına her geleni
Suçu kendinde arayan yok, ben görmedim hiç
Sana aşığım demek köprüyü geçinceye kadar
Gönülden sevip geçene rastlanmamış
Sevda dediğimiz nesne…

Sana göre değil buralar.
Her köşe başında başka bir tehlike.
Yollar Arap saçı Nafile...
Sokaklarda kapanmamış gaz çukurları,
Bubi tuzakları...
Sel çamurlarıyla boğuşan insanlar,

Yürek sıkıntım yüzümde saklı,
Sabah aynaya gözüm değdiğinde gördüm.
Ateşli bakışlardan eser yoktu
Yanaklarım süzülmüş rengi solmuş
Penceremden giren güneş ısıtmıyor
Yeşil elbisesinden soyunmuş yapraklar

nasıl mahzunsundur şimdi kimbilir?
hüzün oturmuştur düş yorgunu gözlerine
akşamın sisleri içinde kaybolmuş gibisindir
gamzeli yanakların üşümüştür, gözlerin buğulu
hangi pembe bulutun üzerinde,
haylaz rüzgarların önü sıra kaçar gibi gittin

bir mum yaktım,
karanfil ve sen kokuyordu.

içim daraldı bu akşam,
nasıl anlatsam...
bir şişe soda,