Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

nar rengine bulanır uykulu sabahlar
düş görmenin aslını görmekten farkı
dışa açılır kapılar, pencereler içe kapalı
uyur gezer gibi dolaştırır tenhaları, beynim
durduruyor dünyayı hani nerede inecekler?
maskeli yüzler el sallıyor, susuyor pencereler

Deniz uzaklarda
Güneşi göremeyeceksin
Arkana bakmadan gidiyorsan
Dalgaların çağıltısı
Martıların laneti üzerinde
Gözyaşların sahte ve anlamsız

Anlatması zor, dayanması güç
Susuyorum çığlık çığlığa
Hani yaşıyor gibiyim ya
Yani öyle bir şey
Bir sensizlik var üzerimde
Taşımak ağır!

Bir Yar İçin Sone

I-
Eskiyen aynalar sanmıştım meğer yüzlermiş
Beyazlanmış saçlarımda,
Kırışmış alnımda mevsimler ağlıyor.

Acıtan sıcak sessizlik
Ne bir arı vızıltısı,
Uçan tek kuş yok havada
Yeryüzü cehennem sıcağında
Bastığım yer sığ kül deryası
Uçsuz bucaksız yeşilsiz çorak

Uçsuz bucaksız yeşil orman denizi
Sarı sıcak kumullar olmuş
Saçları kahverengi dünya güzeli
Toprak Ana tecavüze uğramış
Gökler boğuluyor kara dumanlarla
Ciğerlerimizde yanıyor körpe filizlerle

Sessiz
Devinimsiz
Başın önünde yürüyordun
Ellerin boşlukta
Bir serin rüzgar esti, akşam
Saçların uçuştu

Çok derin bir iç sızısı,
Zamanların kölesi,
Kendisinin yabancısı,
Onunla çoğalınca düşler,
Paramparça oluyor aynalar.

Hüznünde bir rengi vardır elbet
Fakir pencerelerin perdelerinde solar
İçini üşütür bir deli rüzgar
Parça, parça olur gölgelerin düşleri
Sokak lambalarının sarı aydınlığında çoğalır hüzün
Kımıldar içinde aniden zehirli bir sancı

Sensizlik boğuyor beni, karaca, delice sevda
“nasıl sevdin, niye sevdin? ” diye soruyordun.
Nasılsız, nedensiz sevdim işte bir kere,
Anımsa o günleri, anımsa Almira!
Gondollardan taşan Napoliten şarkıları
Pembe bulutlarda dolaşan şiirsel mutluluk