Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

O eski sen değilsin diyorlar tanıyanlar
Anılarla yaşamak basamağına çıkan yaştayım.
O eski ben olmadığım artık âşikar
Yaşlı erkek bir başka türlü sever
Geç kalmış yüreğinin sızısı,
Ağrısına dayanmaya güç, cesaret ister.

Hepimiz yaşadık onunla sıcak bir düşte,
Küçücük, kısacık bir dokunuşta gülüşte.
Kiraz, badem, kayısı çiçekleriyle bezeli,
Evveli bakıp göremediğin ebemkuşağı renkli.
Turkuaz deniz, berrak gökyüzü masmavi.
Öyle muhteşem bir tablo çıkarki karşına şaşırırsın.

Üzen ayrılık mıdır,
sesin son nefesi mi yoksa?
ayrılık günü gelip çattığında
“unutma “ der son nefes
ayrılığın kapı aralığında
“ölüm son nefesin kendisi”

nihavent faslından döküldü nağmeler
sesinde aşklara daveti vardı
sazlar, sazendeler kadar coşkuluydu çağrısı
serin sulara, kuytulara ulaştı altın şarkılar
gökte dans ediyor elmas kırıkları, yıldızlar
lavanta, melissa kokularıyla doluyor içim

Nisan Yağmurları


İçim yanıyor.
Ciğerlerim kavruluyor.
Susadım.

kaybolmuş bir ülkeyi aramak gibi, çocukluğumuz,
ergenlik günlerimize iç geçirmeler,
yürek ezilmeleri, buğulanan gözlerimiz,
hayal meyal de olsa görünürler mi acep bir kere?
uzansa üzüm salkımına, badem, erik dallarına ellerimiz,
gök sofrası uzak, çok uzak artık bizlere,

başı yastıkta
gözleri asılı kalmış boşlukta
neşteri yüzüne vurmuş ozanın
acımamış yıllar...
sevgiyle, dostluğa
haksızlığa, doğaya

“Bitiverdi mürekkebi çilekeş kalemimin
Daha yazacak onca sancılı dizeler varken”
Bu gönül seni ister her daim yanımda olasın
Yokluğunun öfkeli girdabında sen
Senle yaşamayı kolay mı sandın?

Beni anlayın, anlatın.
Beni yaşatın, unutturmayın.
Daima hatırlayın, hatırlatın beni, ey dizeler!
Uykusuz geçen gecelerimin soğuk sabahlarında,
Sizlerin sıcak, sevgili kollarınızda uyumadım mı?
Beni hep sevin ey mısralarım!

Altı zifiri kara çamur
Üstü karanlıklar ağrılar içinde Soma
Eve döndüğünde şükürler olsun demişti dün
Bu sabah besmeleyle düştü yola
Gün ola, harman ola dedi ya
Kara kefen giydireceklerini bilemezdi.