Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Nisan Yağmurları


İçim yanıyor.
Ciğerlerim kavruluyor.
Susadım.

kaybolmuş bir ülkeyi aramak gibi, çocukluğumuz,
ergenlik günlerimize iç geçirmeler,
yürek ezilmeleri, buğulanan gözlerimiz,
hayal meyal de olsa görünürler mi acep bir kere?
uzansa üzüm salkımına, badem, erik dallarına ellerimiz,
gök sofrası uzak, çok uzak artık bizlere,

başı yastıkta
gözleri asılı kalmış boşlukta
neşteri yüzüne vurmuş ozanın
acımamış yıllar...
sevgiyle, dostluğa
haksızlığa, doğaya

“Bitiverdi mürekkebi çilekeş kalemimin
Daha yazacak onca sancılı dizeler varken”
Bu gönül seni ister her daim yanımda olasın
Yokluğunun öfkeli girdabında sen
Senle yaşamayı kolay mı sandın?

Beni anlayın, anlatın.
Beni yaşatın, unutturmayın.
Daima hatırlayın, hatırlatın beni, ey dizeler!
Uykusuz geçen gecelerimin soğuk sabahlarında,
Sizlerin sıcak, sevgili kollarınızda uyumadım mı?
Beni hep sevin ey mısralarım!

Altı zifiri kara çamur
Üstü karanlıklar ağrılar içinde Soma
Eve döndüğünde şükürler olsun demişti dün
Bu sabah besmeleyle düştü yola
Gün ola, harman ola dedi ya
Kara kefen giydireceklerini bilemezdi.

Adımlarını saydım gölgenin ardında,
Hangi yöne, nereye çevirsen başını oradaydım.
Gün oldu Çeşme kazan ben kepçe dolandım.
Yönünü, yöreni bile senden kıskandım.
Gözlerine haram değecek diye uykudan oldum.

Sana bırakıyorum yaralarımı, tüm sancılarımı
Her yer Taksim, Gezi Parkı, her yer direniş!
Ellerime kelepçe taksalar kalemimi zincirle bağlasalar
Başım cenderede, düşlerim çalınmış olsa da
Direneceğim başıma inen demir copa
Sırtımı tekmeleyen palalı polis yardakçısına

Küçük bir kuş olup uçtum ben bu gün.
Özgürlüğe kanat açmak ne güzel.
Kuş gözüyle görmek her şeyi yükseklerden.
Süzülerek sana geleceğim gökyüzünden.
Balkonunda çamaşırları asıyor olabilirsin.
Okul yolunda çocuklarla yürüyorken,

Tanrı’nın gazabına uğradı güneş
Beti benzi solgun ay tutuklanmış
Karanlığa mahkûm edilmişler
Cezalarını çekecekler.
Yıldızlar ışıksız kaldı
Enerji kaynakları işgalde