Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Issızlığın ortasında ikimizdik,
Uzun, uzun sustuk,
İç seslerimiz konuştu.
Deniz kıyıya küsmüş geri çekilmişti,
Beni kendine, sonra sana aşık etmişti,

Ey şair ister, yaz ister söyle,
Güneşte, ayda, yıldızda mı?
Dünde, bugünde, yarında mısın?
Ne yapar, ne edersin?

Yağmurun uğultusu kulağımda,
Bir orman türküsü gibi,
Damlaların gök gürültüsü,
Ayrılık öyküsü mü,

Kentin gürültülü tozlu sokaklarından
Arınmış sessizliği getirdim sana
Şiir yüzlüm şiir gözlüm bir ömrüm
Çağlayanlar söyler ırmakların şarkısını

Ah ne çabuk yaşlandım eskitmişim kendimi
Daha karlar yağmamışken saçıma sakalıma
Kaybettiğim Nefertitiyle buluşamamışken
Ki henüz kimseye gönül vermemişken

Pencerenin önünden saymadım kaç kere geçtim
Seni gördüğüm o günden sonra kaç gün, kaç ay geçti
Hatırlamıyorum, yoksa yıllar mı? Yok artık!
Çeşme’de gece, sinsi bir yağmur yağıyordu
Sahilde kafelerin birinde, mevsim kış,

Gözlerin yağmur bulutları yüklemiş,
Yüreğinde birikmiş hüzünlü şarkılar
Bu kalp bu sancıya nasıl dayanır,
Çaresizlik mi seni derbeder eden,
Eski bir alışkanlık mı aklına düşüveren,

Sesi soluğu kesilmiş ıssız,
Yapraklarını dökmüş,
Renksiz, solgun yüzlü kent,
Sokaklarında hayaletler,
Ayrılıkların bıktırdığı yalnızlıklar,

Beyaz güvercinleri sevdiğimi öğrendin artık,
Kar beyaz taklacı güvercinler beslediğimi,
Altın kafeslere bin basar kafeslerim olduğunu,
Sen beni hiç öpmemişken dudaktan, paçalılar,
Hotozlular uçmadan önce öpücük veriyorlar,

Bu gözler yüzünü görmez olaydı,
Gözlerinde tutuklu kalmasaydım.
Dilim tutulsaydı adını anmasaydım
Hepsi yalan olsaydı keşke ah keşke.