Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Bir karanlık, bir yalnızlık bir aydınlık
Karanlığa yazılan şiir aydınlığa ışık olur,
Karanlık yalnızlığıdır insanlığın,
Yazgısı diyemezsin.

Uçtu Uçtu Kuş Uçtu

Benim bulutumun rengi pembe,
Sevdiğim çiçek karanfil kırmızı,
Yorgun ruhum renklerle huzur bulur,
Uzayan ayrılık yollarına engel olur.

En büyük şölen, en güzel şenlik,
Uçurtmalar…
Göklerin mavi sonsuzluğunda,
Salınıyorlar ahenkle rengarenk,

Lanet okuyorum kirli acımasız işkenceci gecelere
Bir iblisin gölgesinde yaşamaktan kurtulmalı hayatlar
Unutulmuşlar kervanının şairlerini anmak,
Unutturulmuş şiirlerini unutturmamak andım

Akşamüstleri ışıklarında
Yağmur bulutları
Dağlara kaçarken yakalanıyor
Çayırların çiçeklerin üstlerinden

Sararıp soluyor günler
Yapraklar güz kokulu şiirler
Bana bir yer vermedin yüreğinde
İç sesim faili meçhul oldu gidişinle

Çorak gönlümü serinleten vahasın,
Hüzünlü limanlardan kalkan,
Sarhoş gemiler gibi dalgalanan,

Kimler, kimler neler, neler istediler şairden,
Hep bir şeyler koparıp almayı başardılar,
Ben olmayı başaranda oldu başaramayanda,
Olan bana oldu sonunda var olan nem varsa,

Göğü seyrediyorum,
Yıldızların parlak çıplaklığını,
Birine diyeceklerim var.
Acıları ardıma katıp geldim,
O yüzden her akşam,

Sen beni en ince yerimden vurdun,
Başımı eğmeye, belimi bükmeye,
Zorladın beni…
Şimdi karşıma geçmiş af mı diliyorsun?