Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Ben nedense varamadım
Bu güzel sevdanın tadına
Yüreğimde ısıtsamda ulaşamadım
O özel duyguların demine
Çok özendim her şeyine
Direndim derdine kasavetine

İçimdeki son duygu da bitti
Ben şimdi hırsımdan ağlıyorum
Sevdim ama sevmeyi bilemeden
Çok inandım şefkati esirgemeden

Yine bir sevda ölümü tutsak içimde
Aman onun da suçu kalmasın üstümde
Onu ben öldürmedim
Bir genç sevda ölümü hiç görmedim

Biliyorum kardeşim sende yoruldun
Yine de bir başımıza dayanacağız
Bizim başka dostumuz mu var
Hoyratlıkla tek başına boğuşacağız

İnsan söylediği söze yakışmalıdır
Yaşanmadan çözülmeyecek sırlar vardır
Kamil olmak için ihlas ile inanmak gerekir
Sevgiyle değişirmiş maşukun bahtı

Garip bir hüzün gördüm gözlerinde
Vakit o vakittir alınacak son bir nefes kaldı
Bu dünya baki değil kimseye kalmaz
Kalan yanlızca bir silik fotograftır
Gidiyorum artık yazık ki arkamda
Kar altında sessizce ağlayan

Şimdi hangi şehirde saklanıyorsun hiç bilmiyorum
Hangi yağmurlarla dost oldun merak ediyorum
Ama şunu bil ki
Bu yüreğin tenha kıyılarında

Meğer ne çok canı yanarımış insanın
Canından çok sevdiğini göremeyince
Müptelası olurmuş buğulu gözlerin
İçindeki ateş sönmeyince
Kahrolur yok olurmuş
Yarin Yüreğinde bir ışıltı bulamayınca

Başlangıçta ben çok kararlıydım
Çıkıp uzaklara gidecektim
Yeşilin toprağa yakıştığı yerlere
Sevginin özgür olduğu
Sözün itibar gördüğü

O gitmeyi kafasına koymuş
Artık bir kere olan olmuş
Önünde durma bırak gitsin
Her gidişte iki yol olur
Ya gider kalanları kaybeder
Ya da gittiği yerde kaybolur