Fakirlik zordur baş eğdirir insana
İddiası olmayanın dünyasını değiştirir
İnsan kendini koyverdiği anda
Biraz yalnız biraz daha güçsüz olur
Yaşam endişelerim huzurla değişsin
Dirlik ve düzen içinde bir ömür beklerim
Korkulu rüyalarıma güven çöksün
Şüphelere yer kalmasın isterim
Dışarısı soğuk yüreğim yorgun
Fikrim bulanık aklım karışık
Gördüğüm tüm yüzler donuk
Bana gelen butün sesler buruk
Seni yazdığım sayfalar yırtık
Ya da solgun ve kırışık
Aslında ben karşı karanlık ormanın
Bir garip körpe kuşuyum
Buralara pek yabancıyım
Ben bu iklimlerde pek yaşayamam
Karşıdadır benim tüm yakınlarım
Uzaklaştırma beni muhitimden
Geceyle pazarlık ederim,
Gerekirse uykuyu boğazlarım
Hayalin geçince gözümün önünden
İçimdeki köşe taşlarını yerinden oynatırım
Biz çocukken çok oynardık
Oyunda düşüp yaralanırdık
Yaralarımıza toprak basardık
Diz yarası büyüyünce geçer dediler
Büyüdük diz yarası geçti
Sevdiklerimizi yüreğimize bastırdık
Sabah birşeyler fısıldadı
Doğan güneşin kulaklarına
Güneş beklemiyordu durakladı
Sabahın dizdiği bu methiyelere
Önce bir anlam veremedi
Senden sonra bir daha sevmem diyordum
Uzun yıllar geçti üzerinden
Vefasızlık girdabında yüreğim soğudu
Ayrıldığın limana bir gün dönersin sanıyordum
Gidiş o gidiş bir haber bile alamadım senden
Oysa gelecek için büyük hayallerimiz vardı
Ben şiire başlamam, kelimeler bana alışmadıkça
Belki bir gece vakti,
Uyanırım suskunluğun en koyu yerinde
Birden bir kelime gelir aklıma
Nezaket hayatı bilenlerin derin düşleridir
Hayatın düz bir çizgi olmadığı kesin
Düşünce gücü düştüğünde kalkmayı bilenlerindir
Kazanımların hayat kalitesini artırdığı doğrudur
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!