Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Mahallede Arnavut kaldırımlı sokağın başından
Sinemaya gelenleri topuk seslerinden tanırdım
Tüm filmlerin kadrolarını bir bir sayardım
Avareliğim avantajım oldu sokakla barışık yaşardım

Talihsiz bir kalp yangınından kalma
Kömür karasından da yanık bir yürek
Akıyor duygularım kaldırımdan aşağı dökülerek
Küller içinde bozarmış doyumsuz duygular

Bağrımda bir kor ateş saklanıyor
Dokunduğum her yer yanıyor
Bu yüzden bendeki sevgi…
Sana taşıyamadığın kadar ağır

Yaralı yürek bir gün birini mutlaka bulur
Ama gerçekten seven birini bulmak
Sevda mahfillerinde çok az insana nasip olur
Özveri ile belki sevmek mümkündür

Yalnızlığı sevin korkmayın
Sadece alışması biraz zordur
Ama asla nankör değildir
Gönül yorgunluğu yoldaş ister

Cennet bakışlım
Ay yüzlüm
Sen gittin aşk oldun
Bende sana aşık oldum
Bir sabah kalktım baktım ki
Sevdiğim her şeyden vazgeçmiş

Her kelimede yeniden doğmak
Ve her beyitte biraz daha yanmak
Yada küllerinden tekrar alev almak
Her yüreğin dayanacağı şey değildir

Birgün sabah vakti bakarsın
Gökte bir bulut tam tepende
Çok alımlı bir o kadar güzel
Gittiğin her yerde oda seninle
Nereye baksan o orada
Artık senden ayrılmaz olmuş

Her gün penceremden içeri süzülürdü
Onun güzel yüzünde doğan ışık huzmesi
Aşağı kahveden dışarıya yankılanırdı
Eski aşk şarkılarının yanık nağmesi

Aşkın ateşe benzediği söylenir
Oysa ateş masumdur;
Yakmadan önce izin ister.
Aşk ise habersiz girer ruha,