Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Gamlı bir gecenin afakında kalırsa bir miktar hüznümüz
Git yat sabaha bir şeyin kalmaz deseler de boşa
Uyumakla ne gamımız geçer nede efkarımız
Bence acını da hüznünü de döneminde yaşa

Erkek adam çok fazla gülmez
Seven sevdiğini ulu orta söylemez
Büyüklerin yanında çok konuşulmaz
Ayıp dediler dedilerde dediler
Biz o kadar çok ayıpla büyüdük ki
Büyük şehirlere hiç ayıp kalmadı

Umut titrek bir alev parçası
Zifiri karanlığın koynunda
Zaman kırık camlı penceremden
Sessizce sızan solgun ay ışığı

Hiç kimsenin yarına çıkma garantisi yok
İnsan gider hayali kalır
Duvarda asılı bir silik fotografı kalır
Seviyorsan eğer birde acısı kalır
Sana her yazdığımı veda saysanda
Sildiklerinin de izi mutlaka kalır

Aylardan Kasım

Kasımda dağlara çıkasım var
Düzene şöyle bir bakasım var
Ümitsizlik diyarına gitme umut var
Gördüğüm her şeyde bir ahenk var

Bir gün Hatıralar sessizleşir
Gün gelir sevdiğinin sesini unutursun
Yüzünü saçlarını bakışlarını hatırlarsın
Ama sesini rüzgar alıp götürmüş gibidir

Kiraz dalında demlenen ayyaş kuşlar
Bir cana hasret bekleşiyorlar
Sudan yaratılmış yüreğim
Gözlerinin ateşine dayanamadı

Bazen ona içindeki en ince duyguları
Olanca samimiyetinle yazıyorsun
Sonra bir şekilde cesaretin kırılıyor
Yazdıklarını acımadan siliyorsun

Havada yağmur kokusu var
Karşı tepelere yağmur mu yağdı
Hazan mı geldi?
Bozulur artık en güzide bağlar
İşçilerin ellerinde yazdan ördükleri sepetleri
Dillerinde en neşeli ege türküleri

Derdi büyük dağlara bahar geç ulaşır
Bu coğrafyada nice kara kışlar geldi geçti
Ama hiç bir bahar sırasını atlamadı
Tabiat canlandı çiçekler mutlaka açtı
Hiç kimsenin derdi baharı gölgelemedi