Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Denizin bittiği yere kıyı dediler
Kıyıya vuran deli dalgalara
Bir gün bir güzel söz söylemediler
Duygu sömürüsünden vazgeçtik

Umutların seni beklediği yerde değilsen
Bu senin anlamlı çaresizliğindendir
Gölgelere sığınarak yaşamayı
Gizli sevda çekenler çok iyi bilir

Ben sudaki bir balık olsaydım
Sonsuz maviliklerin sessizliğini
Sakinliğin en derinini severdim
Dip dalgalardan etkilenmez

Gün yine başlıyor istikamet maden
Her yeni gün ayrı bir umut
Bu günde yevmiyeler cepte
Yüreklerde ise bir göçük korkusu

Korkarım bilmediğim yöne süzülüp giden sulardan
Uyanamam sonu gelmeyen tatlı uykulardan
Ne anlatmak istiyor?
Karanlığın başına oturmuş bekleyen
Bu deli kuş
Başım belada çakıldım kaldım karanlığa

Nazlanacak kimsen olmayınca
Acılarını da paylaşamazsın
İçine en derinlere atarsın
Acıların seni büyütür
Yüreğindeki dertlerin ağırlığı yüzüne yansır
Gülmeyen koca bir adam olursun

Ben kuşları hiç anlamadım
Kanatları var uçabilirler
İstediklerince göklerde kanat çırparlar
Sonrada hiç gerek yokken

Hasret dolu karmaşık düşünceler
Bulut mavisi perdelerin ardına
Gecelerden bir suçlu gibi saklanır
Gececeye hakim son lacivert ışıkları

Gönlünün şefkati gözlerinden gitmesin
Biriksin umutların hasret gölünde
Güvercin gülücüğü eksilmesin
Gamzeli ay yüzünden yeter

Yaşadığım şu süre içerisinde
Beni duygu yoğun iki kere göremediler
Ayrıldığım yere bir daha dönmedim
Yalnızlığımdan bahsedenler kimler?
Aramasalar sormasalar ne çıkar
Bir tek sen gelsen bana yeter