Cevat Çeştepe Şiirleri - Şair Cevat Çeştepe

nerelerimizde saklarız kötürüm duygularımızın kör tırnaklarını
yazamayacak kadar, buz tutmuş camlara sevgilimizin adını
nerelerimizde saklarız

ağustos güneşi yangınının yürekte kor yaptığı sevdalarımızı
yürüyememek önümüzdeki katran karası yolları

deniz fenerlerinin işi
kayıp gemilere yol göstermek değil ki
dalgalarında prangadır kılavuzlukları
rıhtımdan el sallayan gözyaşlarına.

deniz fenerleri,

gitme demiştim ben sana, arkada güneş yok.
arıyorsan avuçlayacak altın rengi kum tanelerini
sarı yok, bulamazsın.
üşürsün, sadece soğuk var, sadece kar rengi.

gitme demiştim ben sana, orada hayat yok.

belki son satırına gelemeden
bu öykünün,
beklemediğim bir gece yarısı
aniden ölürüm.
kalp sektesinden
ya da başka bir şeyden

kimseye dönük bir yüzü yok ki içimdeki şiddetin.
gizlenmiş yarasalar sadece,
gece görüyor gözleri.
yollarını, ay a dönerek buluyorlar yüzlerini
ve ağaçlara küçük çentikler atınca
yapraklar dökülüyor.

o çocuğun gördüğünü sende görüyor musun.
hani tel örgüler arkasında
ve hiçbir şeyi tanımamış
ve her şeye umut gibi bakan
o çocuğu sende görüyor musun.
hadi, hiç durma, hemen şimdi,

“zemberek boşalmış, kadran dağılmış
koş merdiven koş
saat tamircisi uyuya kalmış.”

bak hala açılmadı günaydının kepenkleri
yanmaya devam ediyor sokak lambaları

hani hep karşımıza çıkan bir tarafı vardır
beklenmedik zamanda, yaşadıklarımızın.
eflatun gibi.
binmiş üstüne pembenin, erguvan olmuş.
düşmüş gölgesine boğaziçinin.
şöyle bir yan gözle bakarız

derler ki;
kainat yaratılırken tek renk kullanılmıştır,
o da mavidir …

onun için vapurlar üzerinde yüzebilmek için
maviyi seçmişlerdir

üzerimden üç kurşun geçti.
birinde ölüm tadı vardı.
ikisi toprağın en derinine saklanmıştı.
patlayacaklardı.

bir kız çocuğu;