Cevat Çeştepe Şiirleri - Şair Cevat Çeştepe

bakkala telefon edip., akşam nevalemin siparişini veriyorum...
sesimden anlıyor çatı katındaki yalnızlık olduğumu...
'tamam diyor., çırak gelsin hemen gönderiyorum'
* * *
-duvarda çiçek desenli, buselik iki aplik-
ışıkları düşünce yandıkları zaman., ortalarındaki kır çiçeklerine

--- bak işte martılar ., akşamın örtüsünü çekiyorlar günün üstüne…
suskun ve birer mavi hasret gibi bakarken birbirine gözlerimiz
yağmur başlıyor ., şiir-şiir damlalarla doluyor boş kadehlerimiz…
/işte., öksüz çığlıklarla iyot kokulu kanatlarını topladı bile martılar/
. . ,
--- ve az sonra başlar ay ışığında yıldızlarla yakamozların sevişmesi…

yani son haberler, İstanbul'u sel götürdüğünü mü söylüyordu
her sokağına sinmiş ter kokusuyla sırılsıklam olduğunu mu?.
şimdiye kadar duyulmamış öyle şiddetli bir lodos esmiş ki
vapursuzluk hasretinden çıldırmış bütün Boğaziçi iskeleleri...
ve ayılamadan yıkılmış Galata kulesi, o gösterişli saltanattan

kayıp eşya deposuna yolculuk
.
sessizlik...


işlemeyi unutmuş gibidir saat., asılıp kaldığı duvarda

bir patika gibi önce uzakları., sonra dağları aşıp düze ulaşacaksın.,
havada bahar kokusu olacak...
sen bu oyunda., kavuşmalar olacaksın...
. ,
gece bir tül gibi örtecek üstünü., düş içinde çırılçıplak kalacaksın.,
teninde yangın çiçekleri açacak...

son sabahtan çok sonra bir sabah…
.
Fırtınayla henüz tanışmamış bir deniz olsun bu sabah., dalgasız ve
kayıksız... Hani., çocukluğumuzun zenginliğinde mavi-mavi kağıtları
ütüleyip., gökyüzü ve deniz yapardık ya işte öyle bir deniz…
Kıyısında bir kulübe., olabildiğince sessiz., kimsesiz,, içinde biz…

BİR ‘SANİYE KUŞU’ ÖYKÜSÜ


Günlerden Pazar...
Hava ne kadar sancı varsa sanki hepsini birden çekiyormuş havasında...
Öyle sıkıntılı.., öyle boğucu.., öyle ıslak...

/topaç dönmeye devam ediyor ama o sokak çoktan kaybolmuş bile/
daha dün., arasından seyretmiyor muydum seni uyku perdemin
kaybolup gitmişsin işte arkana bile bakmadan., şimdi neredesin...
oysa hala ne kadar taze kanattığın dizlerimin yarası., bir bilsen...
..,sen başucumda okunan., bitmeyen bir masaldın bana her gece
kışlar çok ağır geçerdi ama hiç üşütmezdi., üstüme seni örtünce

. . .
(eğer bir gün, 'yakında geliyorum ve istediğin ne varsa benden.,
vakit geçirmeden şimdi söyle bana'., dersen)
. . .
gelirken bütün aydınlıkları al yanına da öyle gel.,

Belki ayaklarımı ıslatan bir dalga ya da saçlarımı dalgalandıran fırtına sonrasıydım…
Belki denizden çıkıp dağlara doğru uçarken., arkasından baktığım bir kara kuşuydum ...
Belki henüz yazılmamış ya da yazılmış ama hiç okunmamış masalın kapak fotoğrafıydım …
Bekle burada demişlerdi., daha sen doğmadan denize salınan kağıttan bir kayık gelip alacak seni...
Bekliyordum işte …
Belki çocuktum …