Cevapsizlığın Ağrısı Şiiri - Arzu Uschi

Gece sessiz,
ama içimde durmadan konuşan bir ses var.

Bir soru,
tek bir soru,
binlerce kez dönüp dolaşıp aynı yere çarpıyor:

Beni gerçekten sevdi mi acaba?

Yoksa sevdiğini sandığım her şey,
bir anlık yakınlıktan mı ibaretti?

Beni gerçekten sevdi mi acaba?

Kalbim her atışında
aynı soruyu fısıldıyor.
Her nefeste biraz daha büyüyor,
her düşüncede biraz daha ağırlaşıyor.

Ve sonra bir başka soru geliyor,
ilkinden daha keskin,
daha derin:

Sevdiyse ne zaman vazgeçti?

Gözlerimin içine bakarken mi?

Elimi tutarken mi?

"Gelecek" derken mi?

Yoksa ben hâlâ sevildiğime inanırken mi?

Sevdiyse ne zaman vazgeçti?

Bu soru beynimin içinde büyüyor.

Büyüyor.

Büyüyor.

Duvarlara çarpıyor,
uykuları bölüyor,
sessizlikleri parçalıyor.

Sevdiyse ne zaman vazgeçti?
Yada hiç sevdi mi?

Kalbim cevap vermiyor.

Sadece ağrıyor.

Biraz daha ağrıyor.

Biraz daha.

Ve yine dönüp aynı yere geliyorum:

Beni gerçekten sevdi mi acaba??

Eğer sevdiyse,
neden yok şimdi?

Eğer sevdiyse,
neden bu kadar yabancı?

Eğer sevdiyse...

Ne zaman vazgeçti?

Ne zaman?

Sorular çoğaldıkça
kalbimde ince bir sızı genişliyor.

Gözlerim doluyor.

Bir damla düşüyor.

Bir damla daha.

Ve yaşlar yanaklarımdan inerken,
cevapsızlığın içinde kayboluyorum.

Çünkü bazı geceler,
insanı ağlatan şey ayrılık değildir.

Bazı geceler insanı ağlatan şey,

Beni gerçekten sevdi mi acaba?"

sorusunun cevapsız kalmasıdır.

Ve daha da acısı,

Sevdiyse ne zaman vazgeçti?"

Ne zaman ??

diye duran bir kalbin,
artık cevabı bulamayacağını bilmesidir.