Kalp Ağrısı Şiiri - Anıl Şen Pika Şair

Sevmek mi? Aslında o, göğsüne aniden çöken ve hicbir zaman tam olarak geçmeyecek bir kalp ağrısı hastalığının ilk evresidir. Çünkü o kalp ne olursa olsun ağrımaya mahkûmdur bir kere... Seversin, ilk gördüğün an o heyecanla çarpar ama yine de sancır. Tutkuyla bağlandıkça, her heyecanlandığında hissettiğin o tatlı sızı yerini kronik bir ağrıya bırakır.

​İşin en acı kısmı ise ayrıldıktan sonra başlar; o hafif sızı, tahammül edilmesi imkânsız devasa bir sancıya dönüşür. Ve bu meretin dermanı da yoktur... Ne tıp çare bulabilir bu iç yangınına ne de dünyadaki başka bir şey. Hani alkole sığınırsın ya bazen, tam o an unuttum sanırsın, uyuşursun. Ama sabah gözünü açtığında gerçekler ve o tanıdık ağrı tam göğsünün ortasında seni beklemektedir. Gece çöktüğünde ise nedendir bilinmez, sessizlik derinleştikçe o sancı daha da şiddetlenir, nefesini keser.
​Böyle anlarda sığınacak bir sahil bulabiliyorsan ne mutlu sana. Atarsın kendini deniz kenarına, yakarsın derin bir nefes çekeceğin bir sigara; sonra zihninde o amansız, bitmek bilmeyen düşünceler başlar. Çaresizce düşünürsün: "Bu hayatta bir daha kime güvenebilirim ki?" diye. Sorgularsın: "Ben hep böyle tek başıma, çaresizce yalnız mı kalacağım? Bu kalp son nefesime kadar böyle sızlamaya devam mı edecek?"
​İçinde biriken bu öfke ve çaresizlik boğazına düğümlenir. Bütün gücünle bağırmak istersin avazın çıktığı kadar... Sanki haykırınca o göğsündeki yük hafifleyecek, rüzgâr hepsini alıp götürecek, her şey bir anda geçip gidecek sanırsın. Sonunda dayanamaz bağırırsın; içindeki tüm kırgınlığı, öfkeyi karanlığa kusar ve gözyaşlarına boğulursun. Ama ağlamak da bir illüzyondan ibarettir; sadece ruhuna kısa süreli bir nefes aldırır, yangını söndürmeye yetmez.
​

​En nihayetinde anlarsın ki insanlardan da sevgiden de kaçıp yalnızlığı seçmek tek çaredir. Bana göre, tıp literatüründe yazmayan ama bu amansız kalp ağrısına tek iyi gelen reçete, insanın kendi kabuğuna çekildiği o mutlak yalnızlıktır.