Gelmedin Anne... Şiiri - Anıl Şen Pika Şair

Kaç mevsim geçti, hasretin her gün arttı,
Bu yetimhane her gün sensizliği anlattı.
Gözümden bir damla yaş daha aktı,
Bir kez bile silmeye gelmedin anne...

​Yatağım soğuktur, üstümde örtü,
Beni içimdeki bu korku büyüttü.
Anne, yavrun daha çok küçüktü,
Her gece çağırdım, gelmedin anne...

​Kapılar çalındı, koştum sevinçle,
Baktım ki gelen yok, kaldım bir hiçle.
Seslendim yine ben o sessiz içle,
Sesimi duymadın, gelmedin anne...

​"Bayram" diyen çocuklar, giyinip kuşandı,
"Annem" deyip, sımsıkı sarıldı.
Benim ise gözüm yollarda kaldı,
Çıkıp da "yavrum" deyip gelmedin anne...

​Rüyalarım bölündü kâbuslarla,
Kafamı gömdüm yorganın altına.
Bir kez olsun demedin "Buradayım korkma,"
Ninniler söyleyip gelmedin anne...

​Hastalanıp kaldım ateşler içinde,
Sesim çıkmadı halsiz biçimde.
Ben de istedim olsun ilacım sende,
Başımda kimse yoktu, bekledim gelmedin anne...