Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Oluyormuş...
İyi ya da kötü, az ya da çok,
Sensiz de oluyormuş.
Hayat işte,
Öyle ya da böyle yaşanıyormuş.
Hiç kimse ne ayrılıktan,

Söz dediğin nedir ki,
Bana sürekli sus dersin.
Mühim olan manadır,
Benden iyi bilirsin.
O manaya varırsan,
Susmak ta çok şey anlatır.

Ey kalbim;
Öylesine yoruldum ki ardından gelmekten,
Artık dursan da,
Biraz dinlensek diyorum.
Öyle bitkin düştüm ki seni takip etmekten,
Artık ölsen de,

Sus konuşma ne olur.
İliklerime kadar sızlıyorum.
Zaten çocuk gibiyim bilirsin,
Sözlerinden anlam çıkarıp,
Seveceksin sanıyorum.
Heyecanlanıp sabırsızlanıyorum.

Susmak; kabullenmektir,
Kadere boyun eğmek,
Hükmüne razı gelmektir,
Susmak; bende sevdim demektir,
Sevdiği halde bunu söyleyememektir.
Susmak; dilin akla ilk isyanı,

Bazen ben de sussam diyorum.
Konuşmasam içime kapansam diyorum.
İç sesimi duysam,
Dış sesimi unutsam diyorum.
Lakin küstü derler diye korkuyorum.
***

Susarakta çok şeyi söylermiş insan,
Hayata küsüp yazmayı bıraktığım da öğrendim.
Acıdan kıvranmak iyi günlermiş inan,
Gün gelip hislerimi kaybettiğim de öğrendim.

Sustum,
Dinlemiyorsun diye kalbimin sesini,
Sustum,
Duymuyorsun diye biraz olsun beni,
Sustum,
Anlamıyorsun diye sana olan sevdiğimi,

Susun;
Konuşmayın ne olur, kalbim uyuyor,
Fısıltıyla anlatsanız dahi o sizi duyuyor.
Sakın ama sakın sevgilinin adını anmayın,
Kaybı henüz çok taze,
Hemen unutur sanmayın.

Ben seni öyle çok sevdim ki,
Yaklaşsam kalbimin çarpıntısından,
Uzaklaşsam ayrılığın acısından ölüyorum.
O halde yerinde dur diyorsun da,
Aşk işte yerimde duramıyorum.
Hem pınarın başında olup,