Bir Şehir Birde Sen Şiiri - Sabri Servet ...

Diyarbakır surları, seni
Ah seni; sessizce omzuna almıştı.
Ben, adını söylemeye çekinen bir rüzgârdım.
Sen, eski bir sokağın
hiç eskimeyen kapısı.

Diyarbakır,
taşlarını güneşte unutur bazen.
Ama insan,
bir bakışı kolay kolay unutamıyor.

Hevsel'de dut kokusu vardı.
Parmaklarımız birbirine değdiği an
bütün kuşlar yön değiştirdi sanki.
Aşk,
bazen yalnızca iki el arasındaki
sessiz bir köprüdür.

Surlar akşamı giyinirken
sen saçlarını topluyordun.
Ben, dünyanın en uzun cümlesini
susarak kuruyordum.

Fırından yeni çıkmış ekmek gibi
sıcaktı gülüşün.
İnsan,
bazı yüzleri görünce
çocukluğuna iniyor yeniden.

Ulu Cami'nin avlusunda
gölgen gölgeme karıştı.
O gün anladım;
şehirler de severmiş insanı,
hem de kimseye söylemeden.

Şimdi aramızda
yalnızca birkaç mevsim,
birkaç suskunluk,
bir de Dicle var.

Ne zaman suya baksam
yüzünü değil,
yüzünün bende bıraktığı ışığı görüyorum.

Çünkü bazı insanlar gider.
Bir şehir kalır, bir de kalbimde sen
Bazı aşklar ise
bir şehrin taşlarına siner;
yağmur yağınca yeniden hatırlanır.
yosun tuttuğunda kalbim
seni andığımda
koskocaman şehir yeniden aydınlanır.