Bir Koğuş Kadar Ömür Şiiri - Sabri Serve ...

Hayat, uzun bir koğuştu,
demir kokardı sabahları.
Rutubet inerdi duvarlardan,
bir dağın gölgesi gibi
sessiz ve ağır.

Akşam gelirdi,
gün yine sabaha yaslanırdı.
Ay, mevsimleri sırtına alır,
baharı arardı
kurumuş dalların arasında.

Bir çift gözyaşı,
bir çift nasırlı el...
Konuşurdu suskunluğun dilinde.
Volta atan ayaklar değil,
özlemdi aşınan taşlarda.

Paslı ranzalarda
uyku değil,
memleket büyürdü.
Bir annenin sesi,
bir çocuğun gülüşü,
bir babanın eskimiş gömleği
demir parmaklıklardan
kuş gibi geçmeye çalışırdı.

Beyaz güvercinler
çoktan unutmuştu bu avluyu.
Kargalar bilirdi
hangi acının
hangi omza konacağını.

Kandil gecelerinde
avuçlar göğe açılırdı.
Bir dua,
bir ekmek kadar sıcaktı.
Bir isim fısıldanırdı:
sevda.
Sonra herkes
sessizce kendi yüreğine dönerdi.

Saçlar içeride geceden siyah,
dışarıda kıştan beyaz olurdu.
Evlat büyürdü,
baba yaşlanırdı,
zaman demiri bile aşındırırken
insanın yüreğinde
yalnız bekleyiş pas tutardı.

Yine de
bir fidan bilirdi toprağın sırrını.
Bir gün,
en uzun koğuşun kapısı da
göğe açılır diye
umut,
en son nöbeti tutardı.