Bedri Tahir Adaklı Şiirleri - Şair Bedri ...

İki ayna arasında, durmuşum,
Ben içinde, çok iç-içe aynalar,
Geniş diye o aleme, dalmışım;
Harakatım, sınırlıdır, mekandar.

DÜŞMANIMIN DÜŞMANI

Şu durub-u emsal olan lafızları dinlesek,
Hayatın bir yerinde, bunu düstur eylesek.

Pehlivan güreşinde bir çocuk denge bozar,

Binlerce minâreden, yanık-yanık her ezan,
Yükselir ta! Göklere, kini atıp kaldırır.
Nemli olsa gözleri, zannetme ki bu hazan,
Bahar kadar güzeldir, güller derip kaldırır.

İslam garip-ses garip, çınlıyorken yurdunda,

Güneş artık dürülür, kararır bütün âlem,
Yıldızlar teker-teker, gecelerden alınır,
Semâvat sayfasında, kün-fe yekün den kalem,
Durdurur yazısını, defter elden alınır.

Çalkalanır sonsuzluk, yer geceye bürünür,

Güneş akşam veda edip giderken,
Yine hüzün çöktü, dağlar yoluna,
Gök kubbede, yıldızları silerken,
Bitsin firak, visâl düşsün yoluna.

Nasıl geçer bu sevdanın hüzün’ü?

Yeryüzü nedense, hep iniş-yokuş
Bu millet düşmesin tutsun el ele,
Baksana yürürken, hep itiş-kakış
Koşarak çarpan kim? ,
Bizim hergele.

Zaman mı var adâvete-nefrete,
Vazifemiz muhabbettir, hillettir,
Dostluk için herkes gelsin gayrete,
Bu yolumuz bak himmettir, servettir.

Hak’tan yana olsun gönlün insana,

Merak ile bakarken, ses geldi semavattan,
Ne nâmeli sesler ki, mest etti sanki beni,
Her bir işi şuurlu, olmaz ki cemadattan,
Bu şûurlu tezyinat, şaşırttı inan beni.

Hele bir bak semaya; dalgasız deniz gibi,

Adamsan tatbik et, ben de göreyim,
Bekâra karıyı boşamak kolay,
Nağmeli sedayı sende göreyim,
Hamamda türküyü, söylemek kolay.

Afganlar, Çeçenler nasıl vuruştu,

Bu ahir zamandır, nasipmiş bize,
Yavrusu ateşte, yananlar bilir,
Şu yanan dünyadan, köz düşmüş bize?
Zalimin zulmünü sezenler bilir.

Nerede ateş var, orada mazlum,