Bedri Tahir Adaklı Şiirleri - Şair Bedri ...

Saatim durduğunda, zaman da dursaydı ya,
Çare yok, mümkün değil, sözüm geçmez ki benim,
Peş-peşe gündüz-gece, dakika sayardı ya,
Zaman ile saati, aklım almaz ki benim.

İstemek var ruhumda, mukabili nerede?

Eskinin çarşısında, ne mallar bulunurdu,
Emeğin temsilcisi, orak-çekiç dediler,
Hakları gasp edenden, böyle hak sorulurdu,
Kepçede el değişti, sonra onlar yediler,

Tahâkkûm orağında, eskiden çekiç vardı,

İki cins arı var, başlar üstünde,
Uçuşur-koşuşur, gayesi için,
Biri bal yapar da petek üstünde,
Diğeri yan çizer, mâyesi için.

Hâsılı ikisi farklı-farklıdır,

Medenî kimselere, fikir ile galebe,
Maksadım ikna deyip, arkasında durmalı,
Mantıklı bilgilere, herkes olur talebe,
Fikr’i fikre vurmalı, kılıç kında durmalı,

Kavl-i leyin olarak, dâvam haktır demeli,

Kafalar büyükmüş, ama gaflette,
Halkını yönetir, ne derse olur,
Soymayı düşünür, gözü millette,
Menfaat uğruna, ne yerse olur.

Abanın altından, gösterir sopa,

Kalbine kalp deme, o bir yürektir,
Gövdeni dik tutan, kuvvet var onda,
Aşkının hıfzına, bir yer gerektir,
O yere kalp derler, safvet var onda.

Öyle bir yerdir ki, o kalbin yeri,

Mâzi ile müstakbel, arasında kalmışım,
Meğer çok dar yer imiş, bunu sonra anladım,
Akan zaman nehrini, bana mekân sanmışım,
Hızını bilmiyordum, bunu sonra anladım.

Bir ben vardım içimde, dışarda başkaları,

Semâvat hayrandı, arz’ın hâline,
Hem onda neler var, müsâvi olan,
Bakıp da imrenir her ahvâline,
Cilve var nakış var, münâfi olan.

Sevdaya hissedar, çarpan kalp gibi,

Gönüller hasret kaldı, muhabbet yağmuruna,
Çoraklaşan bahçede, sarardı soldu güller,
Sonra karardı gönül, muztar kaldı bir nura,
Hem zulme ve zulmete, hissedar oldu güller.

Düşse bile bol rahmet, ne göl olur ne pınar,

Basıp da çiğnenen, yere bak hele,
Aldırış etmeden, yürüme sakın,
Avucun daldırıp, tutup al ele,
Toz-toprak diyerek hor görme sakın.

Toprağı kazarak biraz eşele,