Bedri Tahir Adaklı Şiirleri - Şair Bedri ...

İki cins arı var, başlar üstünde,
Uçuşur-koşuşur, gayesi için,
Biri bal yapar da petek üstünde,
Diğeri yan çizer, mâyesi için.

Hâsılı ikisi farklı-farklıdır,

Medenî kimselere, fikir ile galebe,
Maksadım ikna deyip, arkasında durmalı,
Mantıklı bilgilere, herkes olur talebe,
Fikr’i fikre vurmalı, kılıç kında durmalı,

Kavl-i leyin olarak, dâvam haktır demeli,

Kafalar büyükmüş, ama gaflette,
Halkını yönetir, ne derse olur,
Soymayı düşünür, gözü millette,
Menfaat uğruna, ne yerse olur.

Abanın altından, gösterir sopa,

Kalbine kalp deme, o bir yürektir,
Gövdeni dik tutan, kuvvet var onda,
Aşkının hıfzına, bir yer gerektir,
O yere kalp derler, safvet var onda.

Öyle bir yerdir ki, o kalbin yeri,

Derdim büyük firakımdan ağlarım,
İnim-inim, inlemeler derinden,
Bu hasretle yüreğimi dağlarım,
Ah! Bir haber, gönderseler birinden.

Menzilleri bilen olsa danışsam,

Muhabbette sınır yoktur dediler,
Göğe doğru uçmuş mudur bilinmez,
Kanat çırpan kalpte çoktur dediler,
Bulutlara konmuş mudur bilinmez.

Ne ucu var ne bucağı, görülmüş,

Mâzi ile müstakbel, arasında kalmışım,
Meğer çok dar yer imiş, bunu sonra anladım,
Akan zaman nehrini, bana mekân sanmışım,
Hızını bilmiyordum, bunu sonra anladım.

Bir ben vardım içimde, dışarda başkaları,

Semâvat hayrandı, arz’ın hâline,
Hem onda neler var, müsâvi olan,
Bakıp da imrenir her ahvâline,
Cilve var nakış var, münâfi olan.

Sevdaya hissedar, çarpan kalp gibi,

Gönüller hasret kaldı, muhabbet yağmuruna,
Çoraklaşan bahçede, sarardı soldu güller,
Sonra karardı gönül, muztar kaldı bir nura,
Hem zulme ve zulmete, hissedar oldu güller.

Düşse bile bol rahmet, ne göl olur ne pınar,

Basıp da çiğnenen, yere bak hele,
Aldırış etmeden, yürüme sakın,
Avucun daldırıp, tutup al ele,
Toz-toprak diyerek hor görme sakın.

Toprağı kazarak biraz eşele,