Bedri Tahir Adaklı Şiirleri - Şair Bedri ...

Ne ağaç, ne yeşil, dert değil bunlar,
Bu işin, bir yere, yöneldi yüzü,
Kırıyor-döküyor, mert değil bunlar,
Zavallı masumun, sarardı yüzü.

Hâl bu ki; çok yerde, villa uğruna,

Bir mecliste dilâsa, sözler eder ŞEYRÂNÎ,
İbretli olan sözü, dide’yi rûşen eder,
Melekler bile gelir, hatta bazen rûhânî,
Fetholan gönüllerde, nurunu efşân eder.

Gönlü çok hüşyar olan, âşıklar da bulunur,

Yeryüzü hanesinde, açlar var açıklar var,
Açlığın elemini, yaşayan ancak bilir,
Yetim ile öksüzler, kimsesiz çocuklar var,
Üstü başı hırpâni, oynayan ancak bilir.

Sonra bakar görür ki; sahibi var cihanın,

Gözlerim yollarda kulağım seste,
Hasretin ismini bildim sanırım,
Sıladan haber var, her bir nefeste,
Dostlardan müjdeyi aldım sanırım.

Matlubu ararken, can kafesinde,

Bir hata olmuşsa suçlu ararız,
Fitili kim yakmış, köz de ondadır,
Suçlu o veya sen, onu sorarız,
Sinsilik kim yapmış, suç da ondadır.

Su uyur, bir düşman, uyumaz derler,

Hem bazen; güneşe, menzil olurum,
Bir doğan bir batan, sinesiyim ben,
Zamanı gün yapan, takvim olurum,
Acaba göklerin, tam nesiyim ben?

Hem büyük hem küçük, halka çizerim,

Anlayan olur ya! Hazin sesinden,
Güldeki cazibe, güzellik kadar,
Kainat köşkünde; görev yüzünden;
Bülbülüm feryat et, ettiğin kadar…

Söyle bülbül, muhabbetin sözünü,
Hitabetin zaten güzel diyoruz.
Beyanında belagatın yüzünü;
Görüp artık ibret aldık diyoruz.

Gönülleri, aşk lerzeye getirir.

Birkaç yolcu, geçmiş bahçe, yanından,
Gül’de bir dert, var mı diye bakmışlar,
Tuhaf şeyler, görünmüş ki o yoldan,
Perişan bir, yer mi diye bakmışlar.

Meğer bülbül, gül’den kaçmış habersiz,

Mutfağın köşesi tencere kapak,
Üç günde bir yemek, pişiyor belki,
Bekârlar bulaşık, etmez pirüpak,
Sabuna elleri, değmiyor belki?

Güveçte pişirir, kapakta yerdik,