Bedri Tahir Adaklı Şiirleri - Şair Bedri ...

Ayrılık güneşi batıp giderken,
Geceye dönmüştü şu bahtsız yönüm,
Pembe gök, tepeyi aşıp giderken,
Dağların ardında kayboldu günüm.

Demek ki, kaderde varmış ki firak,

Büyültürsek insanı, bu dünya kadar olur,
Neler varsa insanda, onda da aynısı var,
Kirletme yeryüzünü, belki mükedder olur,
Madem benzer insana, o halde hayâsı var.

Bir ücret istemeden, neler veriyor neler,

Muhabbet bağında, bir güle baktım,
Endamı-cemâli, farklıydı onun,
Sevdadan alevle sinemi yaktım,
O mağrur duruşu, haklıydı onun.

Bu rüya değildi, gözüm açıktı,

Böyle bir asırda yaşanan hayat,
İçine düşmüşe felâket verir,
Çarşıda ne varsa bulunan bayat
Alandan satana, adavet verir.

Semadan rahmettir, yeryüzü mülkü,

TESÂDÜF isimli zat, yeltenip yola çıkmış,
Esasen maksadı da, iki dost bulacakmış,
Sağa-sola bakınmış, “acep kimmiş aranan? ”
Onlarla dostluk kurup, arkadaş olacakmış..

TABİAT’la SEBEP’miş aradığı kimseler,

Ey niyazdar bülbülüm; nedir senin figânın?
Böyle dertli bir gönül, yok Rabbin cihanında,
İki göz iki çeşme, ağlamaklı her anın,
Kuş uçmaz kervan geçmez, böyle metruk hanında.

Sabahın seher vakti, söyleşirsin gülünle,

Zıtlar düştü hisseye, mantığa mezra oldu,
Hayatı seçti vücût, baktım yanında ölüm?
İyi-kötü, ak-kara, boş olan kaba doldu,
Gösterdi yangınımı, uçan dumanda külüm.

Gözümü açar açmaz, nur’la zûlmet göründü,

Kaybetsen mahzun olma, kazansan da hem mağrur,
Olmazsan sen kârdasın, yoksa perişan eder,
Mükâfâtı bin ihsan, mücâzattan ol mâğfur,
Alır imtihan eder, verir imtihan eder.

Kimi duyar tevhidi, batıl yola hiç gitmez,

Hûdus ile imkân’ı, görürüz yer yüzünde,
Eşyanın hakîkâti, Esmâ’dan hakîkâttir.
Tenezzül nûzül eder, Kitabullah sözünde,
Kâinat ve Kitabı, yazmak Şer’îâttendir.

Bu hilkât ağacının, insandır meyveleri,

Tenha mekânlarda;
Zaman ile birlikteydiler.
İçerisi koyu karanlıktı..

Kâlp pençereleri,
kasvet perdeleri ile kapalıydı..