Bedri Tahir Adaklı Şiirleri - Şair Bedri ...

Dünyayı yutsa da, tok oldum demez,
Ölürken dünyada, gözleri kalır,
Milleti kandırdım, çok yoldum demez,
Astarı sökülür, yüzleri kalır.

Garibe bakar ki; zordur geçimi,

Bir “tane(m) din” benim,
Sen bir tane/m.!
Gönlüme ekip, gözyaşıyla suladığım ve
Gözümde büyüttüğüm/dün.
İçimdeki bahçeler diyarının sümbülü(y) dün.

Onu bunu, suçlayanlar bulunsa;
Muhtemelen iftiradır, diyemez,
Adavetten aleyhinde olursa;
Her nedense? Haksızmışım diyemez.

Nefislerin kabahati, bilinir,

Aman dostlar sormayın, neler geldi başıma,
Görmedim böyle bir şey, geleli bu yaşıma,
Hikmeti merak ettim, anlattım bir âlime,
Size de anlatırsam şaşarsınız halime.

Bir gün yolda giderken, biriyle karşılaştım,

Nur varsa gönülde aşk denir ona,
Şeri’at, tarîkât, ihtiyaç olur,
Kulluğu yaparken, zevk verir ona,
Her akıl gıdaya, pek muhtaç olur.

Varlığın gayesi, budur aslında,

Ayrılık güneşi batıp giderken,
Geceye dönmüştü şu bahtsız yönüm,
Pembe gök, tepeyi aşıp giderken,
Dağların ardında kayboldu günüm.

Demek ki, kaderde varmış ki firak,

Büyültürsek insanı, bu dünya kadar olur,
Neler varsa insanda, onda da aynısı var,
Kirletme yeryüzünü, belki mükedder olur,
Madem benzer insana, o halde hayâsı var.

Bir ücret istemeden, neler veriyor neler,

Paha biçmek, pek imkânsız, öyle mal ki; alınmaz,
Bir emanet mülk verilmiş, acep kime ayandır?
Ekip-biçmek mezraında; tohum olup kalınmaz,
Filiz çıksın, diye düşmüş verilen yer; cihandır.

Sebeplere, perdedardır hiçbir yerde bulunmaz,

Mızrabı vursalar gönül telime,
İnleyen nağmesi, keder ve hüzün,
Alırım kalbimi, kirli elime,
Avuçta kalanlar, keder ve hüzün.

Binlerce manâ var, iç âlemimde,

Kıvılcım düşünce, ceylan kaşına,
Yangını başlamış, hârı bir türlü,
Sevdanın çırası, çakmak taşına,
Dokunup başladı, sönmez bir türlü.

Bitmeyen gecenin, menfur sabâhı,