Bazen Sözler Kurşundan Beterdir

Gözleri değil, sözleri vurdu beni en derinden,
Bir bakışı değil, yalan kurduı geçti iliklerimden,
Hayalrdu bana, gökyüzünü avuçlarımda,
Sonra paramparça etti… beni enkazda bıraktı.

Bir umut diye çalışıyordum, onun cümlesine kandım,
Ben sevdiğim sandıkça aslında ben yandım,
Yarı yolda bırakılmak ne idi, geç öğrendim,
En çok güvendiğim yerden o an devrim oldum.

“Güven” dedi, sırtımı dünyaya döndüm,
Bir hançer gibi saplandı en karanlık noktama,
Delik deşik etti içimi, izleri hâlâ taze,
Ben susarken o gitti, ben ölmek üzereydim.

Geceyi parçaladım, adını anmamak için,
Her hecede biraz daha kayboldum kendi içim,
Bağırmak istedim ama sesim kırıldı,
Çığlıklarım bile sustu… korkudan, senin yüzünden.

Ne zaman toparlandım, yine seni hatırladım,
Her fırsatta kendimden biraz daha eksildim,
Ayna bile yüzüme bakmaz oldukça,
Çünkü ben beni kaybettim, seni yaşarken aslında.

İnsan sandıklarım, maskelerden ibaretmiş,
Her gülüşün altında gizli bir ihanet varmış,
Ben kalbimi kırdı diye suçlu olmuşsun sonunda,
Sevgi değilmiş Mesele… yanlış insanmış aslında.

Şimdi almak artık, birinin “gel” demekten,
Bir kalbi kendi kalbinden daha çok sevmekten,
Çünkü ben bir kere değil, bin kere gömüldüm,
Onun “aşk”ı yerde biraz daha öldüm.

Sor kendine bir gün, kim daha çok yandı diye,
Kim kendini hiçe sayıp sevdi delice diye,
Cevap veremezsen gel, gözlerime bak yeter,
En ağır acılar konuşmaz… sadece içten çöker.

Ve anla artık… ben seni değil, bir yalanı sevdim,
Gerçek sandığım her şeyde biraz daha tükendim,
Şimdi geçmişte kalan tek şey bu kırık kalbim,
Aşk değil beni bitirdi… insanlardı ...