Bayram Kaya Şiirleri - Şair Bayram Kaya

İlanen insan kardeşleriniz size cinsel eğilimi olan genel bağıntılı kardeşlerinizdir. İttifakı sentezli kültür böylece ittifak düzlemini iki parçaya ayırmıştı. Bu iki alanlı parçacıktı durumların zamanı birbirine göre farklı akıyordu. Bu parçacıkların davranışı mini minnacık farkla ortaya konmuştu. Eğer iki totem grup ittifak etmişlerse; bu grupların totem meslekleri de ittifakın düzlem alanını, iki parçalı saha zamanına göre ayırmıştır.

İttifakı düzlem içinde oluşan sınırlı sürekli iki sahalı parçacık alanımız vardır. Bu alanlar aktif in aktif oluşun kesikli sürekliliği içinde belirmeler yaparlar. Böylece alanlar bu tür yansıma tercihlerine göre kendi aralarında genel bağıntısını oluştururlar.

İttifakı düzlem alanının genel bağıntısına göre her iki parçacığın özel alanlı totemi tutumlar, alanları; birbiriyle temas edebilirler. Birbirinin totem yiyeceğinde yiyebilirdiler. Unutmayın ki ittifakı düzlem içindeki her iki parçacık alanın her birisi bir totem grubu, diğeri de diğer totem grubu göstermektedir.

İttifaka gelenler aidetleriyle geldiler. Gelenekleriyle geldiler. İttifak içine, vaki uyumsuzluklarıyla; bozgunculuklarıyla; ittifak merkezi kararlarına karşı çıkışlarıyla geldiler. İttifak içine, bu tür görüntü verişleriyle de geldiler. Bu olumlu olumsuz görüntüler ittifak içinde, ittifakın övülen yerilen iman ilkelerine (kurallarına) göre tanımlandılar. Yaşamları iman atıflı sözcük ve cümlelerle ifade edilir oldular. Çatıda bunlar olurken, ittifakı temel düzlemde teferruatta yansımalar bambaşkaydı.

İttifakın bilinci, sentez ve birlik düşüncesini oluşup, inşalarken; yalın totem gruplar hafızası bu inşacı bilinçten farklı yorumlarla etkileniyorlardı. Söz gelimi, eski yalın totem grup anlayışına göre karşı grubun totem yiyecek ve içeceği diğerine yasaktan olan bir tabu yiyecek ve içeceğiydi.

Yeni iman; ittifakı sentez içinde karşı totem yiyeceklerini yemeyi, ilahi lütuf ve ilahi nimet oluşlarıyla insana sunulmasını söyleyip; söylendiği hal üzerine ekseni sentezin anlayışları ortaya konuyorsa; diğer yandan bunun başka türlü bir yansıması vardı.

İttifaklar, mülkiyetçi ve köleci ittifakı döneme dönüşerek ikinci bir tarihi kırılma ve tarihi saçılım dönemi yaşıyordu. İttifaklar; grupların, totem mesleklerinin, bir arada tevhidi düzenleşimler hiyerarşisini oluşturuşlarıyla, “grup yararını”; “ insan yararını” odak yapan sistemdi.

Oysa köleci sistem, mülkü odak yapıp; kar etmeyi, para kazanmayı ve efendinin malını kâr olgusunu odak noktasına koymuş, insanı unutmuştu. Bu nedenle hala Soma’da 300 kişi rahatlıkla ölebiliyordu.

Artık totem eksen üzerinde referanslaşmanın yanına, köle ve efendi oluşla referanslaşmanın sınıf bilinci (dayanışması da) ortaya konacaktı. İttifakı düzlem süreci bir kez daha ve bu kez de efendi köle boyutuyla zıtlar kavgasıyla yarılacaktı. Yeni köleci ittifakı düzende, Lucius Sergius Katilina (109-61) ve Spartaküs (73-71 yılları arasında) gibi isyanlar vardı. Şeytanlar başkaldırıyorlardı. Şeytanlardan olan uysal ve kanaatkâr, tevekküllü melekler dahi; sureti haktan görünüp; şeytanları ezen baltanın sapı oluyorlardı.

Bu nedenlerle bir zamanlar ittifakın insanı olup ta iblislik yapan şeytan grup cinleri, ittifakın tevhidesi olan insanla, kutsal evlilikler yapmışlardı. Tevhit varsa ittifak vardır. Tevhit varsa gruplar vardır. Tevhit varsa nişanesi oluşla insan ve insan tanımlaması vardır. İnsan tam olmasa da hem totem kültürü hem ittifakı kültürün kalıntılarını az çok şöyle böyle taşıyordu.

Köleci, baskıcı ve ezen kültür; daima tevhiti parçalar. Bu günkü etnik kültürün insan hakkı, demokrasi gibi yutturmalar altında, ısıtılıp ısıtılıp önümüze konulması gibi ittifak kültürü ve ittifakı düzlemin ana konusu olan totem kültür, köleci mülkçü düzen ekseninde oluşla, ittifakın insanını; tekrar fıkralara bölmeye başlamıştı. İman bir ittifak dilidir. Köleci sistem köleci ittifak iman dilini oluşturacaktı.

Amaç ittifakın ruhunu, ittifakın imanını, ittifakın dayanışmasını kırmaktı. İttifakın geldiği düzey ve düzlem olanaklarıyla ittifakı kırıp; şimdide olmayan totem düzlemde insanları kavgaya tutuşturmaktı. Bu hengamede insanları kişi olarak köleci hallerine razı kılmanın, imani argümanlarını oluşturmaktı.

Ben her zamanın ruhu
Ne rüya, ne güya
Ben naktinize heyula
Sızlar sızlamaz göğüs cüruhu

Ben başta olmadım mı

Memleket tamah, memleket hırs
Memleket tıs ve memleket cıs
Sıla gem tutmaz, ahir akar, baş bakar

Boş düşünle kardeşim, taşınırsın
Sanıştı kaşınışla bakarsın

Bir yıl kadar önce 8.7.2019 tarihinden itibaren "ortak akıl ve ön koşul" gibi bir analizimin birazını yayınlamıştım. Bu analiz o yazılarıma bir süreç açısında bakmanın tamamlayıcı bir yazısı gibidir.

Hiçbir söylem hiç bir düşünce parça bileşenleri olmadan kendi başına ortak akıl olmaz. Totem meslekli parça bileşenlerin her birisi de ortak aklın kendi iç sürtünmeli direnç firen mekanizmasıdırlar.

Ortak akılda üreten ilişkiler firen ve denge mekanizmasıyken, monarşin oligarşin inanmalı ortak aklıda seçilmiş kişilerin mülk sahipliği olan tıkaçlar fren ilişkisini tek yanlı ortaya koyan dengeydiler.

Ön koşul ya da ön deyi, doğal süreçte sınırlı olanın sınırsızla; sonlu olanın sonsuzla, var oluşudur. Şeylerin öznel dünya içinde de zıddı ile belirmesi ve belirlenmesidir.

Zihin sel olarak ön koşul; bağıntılılık veren olgu ve olaylardaki bağıntısı kopmuş sezgi ve gözlemsel durumların nedensellik oluşuna akli bir tanımla ile o şeye bir meşruiyet vermektir.

Verilen meşruiyet ile o şeyi olumlu kılmak (olumlamak) ya da olumsuz kılmaktır (olumsuzlamak-yadsımaktır).

Çevremizde aynı zaman içinde ve bir arada beliren üst üste durumlar vardı. Bu durumlar sosyal ortam içinde kolektif ligi veren durumlardır. Kolektif ligi ortaya koyduran durumlardı. Yani kolektiflik; avcılık, yapıyorken beslenmek istemeniz gibidir.

Avcılık yaparken beslenme isteği yanında aynı anda barınaklı yerde güvende olmak istersiniz. Yine aynı anda kendinizi savunma içinde, korunma içinde bulmak istersiniz. Bunlar aynı anda üst-üste beliren makro zamanlardır.

Yani bunlar beraberinde bir birim zamanı aynı anda birçok parçalı zaman kılmak ister. Ancak biz bir birim zamanda bir türlü ya da bir çeşit davranırız. Avlanırken beslenemeyiz. Kendimizi savunurken ne avlanabiliriz ne beslenebiliriz vs. işte bunlar üst üste zamanı, ortak kılan tutum ilkeydi.

Sosyal oluşun (oluşmanın) ilk aşaması içinde elbette bir ön kabul vardı. Ön kabul sosyal oluşun ortak akıl senkron lamasıydı. Bu ilk ön kabul totem düşünceydi.

Ön kabul olan bu totemi ortak düşünce, aynı yolun yolcusu olma karşılaşması içindeki doğanın toplam zorluğu karşısında olmakla kişinin zorluğa baş gelişin kotardığı bir birlikte oluştu. Kişilerin zorluğu birlikte göğüsleyip, zorluğu birlikte paylaşmalardı. Sonucu da ortak tüketmeydi.

Kişiler aynı yönelim içindeydi. Doğa aynı yönelimli kişileri benzer tutum içine kanal ize ediyordu. Doğanın baskı ve basıncı karşısında kendisini savunma durumunda kalan kişilerde, bu baskı ve basınca karşı direnen kişilerin ortak izlenim ve eylemleri de kişilerin amaç birliğiydi.