bir gülüşüne bin ok kırılır
kırılır bu yaysız gecelerde
yalnızlık
başucu kitaplarına mahkum
sorguluyor benden sonrasını
Bir şehirsin içimde yaşayan
İçinde sen olmayan
Boştur bu şehir sensizlikte
Onca kalabalıkların sığlığına gebe
Gelsen diyorum
Gecesi gündüzünden ayrılmış
Mevsimleri kendine özgü
Şehrin iki yüzü vardı
Şehir kendi içinde ikiye örgülü
Bir tarafına yalnızlığı giyinmiş
Diğer yanı aşk’a kucak açan şehir
İstediğine yakınsın
Düşündüğünden daha yakın
Dokunsan tutacak derecede
Ve o ölçüde uzaksın
Ve uzaklığının sebebini bilmiyorsun
Bilmedikçe dönüyorsun
Sessizliğe alışık bu yürek
Sensiz geçen günlerin esaretinde
Şimdi gelsen
Şimdi zaman dursa
Şimdi zaman sen olsa
Gün değmiş yüzüne
Gülüşünü süpüren rüzgârlarla
Sabahın kesikliği içine vururken
Kırmızı geceden sarkan
Ay düşü
Her gece kendi içinde sessizdi
Her gece sensizlikte çok sesliydi
Düşerken şiir aralarına gözlerinden
Kaçışım sabahların kucağınaydı
Yeni gün yeniden sensizliği karşılayışı
Ağızdan çıkanlarla yürek eşleşmiyor çoğu zaman
Biri çat kapı giderken
Diğeri yatıya kalıyor misafirliğiyle
Davetsiz bir misafirdi aşkın
Çok istekli oldukça mazeretler sunan
Her şiir eksiktir aslında
Hiç yazılmamıştır tam şiir
Çeyrek porsiyon yalnızlıklar
Doluluktan payını almamış aşkların ışığında
Ve
Her şair yalnız ölüp gider
Hangi vakit seni düşünsem
Zihnimde canlanıyor gözlerin
Ben adını zikrettikçe
İçimde hüznün kalesinin yükselişi
Yazdıklarım asılıyor burçlarına
Sayfalara düşmeden intihar mevsimi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!