Ayşe Uçar Şiirleri - Şair Ayşe Uçar

üzerine günler aylar yıllar yapışmış
her tarafı yıkık dökük bir duvar sessizliği
yansıyan yüzüme

uygun adımlarla
tırmanıyorum karanlığın buzdan beşiğine

ah! kalbim
bir zamanlar sevgi pıtırcığıydı
onun beni sevme ihtimalini çok sevmiştim
sevgisi kasırgaların içinden doğan
bir alev topu deli rüzgârlar gibiydi
esip gürledi

ölü sarnıçların köşesinde durdum
dokundum neme dokundum küfe
baktım sararmış yüzlere marazlı çıbanlara
ağzı yamuk ensiz duvarlar kardeşliği gibi
uykuda olan ruhlara

unutamamak
ruhu yıkan deprem
sevda ne bitirim çile insani lime lime eden
hasret küçücük bir anıyla
kıvılcım kıvılcım

elvadası bol
günlerin ağırlığında zaman
geride kalanlara el sallayan bir bulut hafifliğinde
tüm vedalar

kötülüğün saltanatında
gümbür gümbür zamane oyun havaları
gece kuşlarının bölük pörçük ötüşlerindeyse
iyicil insanlığın travmatik sancıları
ziyanım
ağla! beni

kötülüğün saltanatında
gümbür gümbür zamane oyun havaları
gece kuşlarının bölük pörçük ötüşlerindeyse
iyicil insanlığın travmatik sancıları
ziyanım

boğazımda güzden kalan kronik gıcık
kaşındıkça ses tellerim bir hırıltıyı
andırır

boğulur nefesim

uykunun dar sokaklarından düşen
tüy kadar hafif rüyanın sıcaklığı yastığımda
yalın ve sade işlemesiz bir yorgan misali
hiç incitmeden sararken zihnimi

yürüyorum fantastik bir ormanın ince patikalarında

nakış nakış işlendi ruhum rüzgârlara
alıp götürdüler beni dağların uç noktasına
teli kırılmış bir saz gibi bıraktılar uçurumlara
sesi soluğunu yitirmiş bir güz gibi bıraktılar
kışa teslim