İnsanlar kalleş olmuş, dostluklar yalan olmuş,
Güven diye sarıldığım her omuz talan olmuş.
Bir selamın kıymeti de kalmamış bu çağlarda,
Vefasızlık meydanlarda, merhamet viran olmuş.
Gülen yüzler maskeymiş de fark edemedim...
Şu an oturdum bir deniz kenarına,
Dalgalar kıyıya vursa da,
Aklımda hep sen,
Bir sen geldin içime, bir de hüzün sabaha…
Martılar bile senin adını çığlık çığlığa,
Ben seni aklımla sevmedim,
Çünkü akıl hesap yapar, kalp yanar…
Ben seni yüreğimle sevdim,
Her atışında adını anan bir kalple…
Ben seni ruhumla sevdim,
Geceye sığmayan, sabaha taşan bir özlemle.
Allah’ına kadar seviyorum seni ulan,
Damarımdaki kan gibi, içimde fırtına gibi.
Adını andığımda sarsılıyor evren,
Sen anlamazsın, bu yürek neyle yandı, neyle döndü geri.
Gözlerine değil, yangınına tutulmuşum,
Asenalar siz var olun, daim olsun iziniz,
Yüreklerde umut olsun, eksilmesin sözünüz.
Birlik ile güç doğar hep, sarsılmasın özünüz,
Bozkurt gibi dimdik duran, kutlu olsun yüzünüz.
Yüreklerde ateş yanan, sevda ile yürürsün,
Bir soru değil bu aslında,
Yüreğinle cevap vereceğin bir çağrıdır.
Aşk kolay değildir bilirim,
Ama ben kolay sevmem ki zaten…
Bana kendini feda eder misin?
Gece, sensizliğin en ağır hâlini giyinmişti o akşam…
Pencerenin önünde oturuyordum,
Şehrin ışıkları gözlerimde dağılıyordu,
Ama hiçbir ışık senin yokluğunu aydınlatamıyordu.
Bir şehir vardı aramızda…
Belki bin kilometre,
Tutmadı kimse elimden, olsun dedim,
Kendime yeterim, ben buyum dedim.
Yıkıldım mı? Elbet…
Ama yerin dibinden bile
Topuklarımda umutla doğruldum dedim.
Ayrılmalıyız artık, anladım bunu,
Ne kalbim eskisi gibi atıyor
Ne gözlerin beni çağırıyor…
Sessizlik bile yabancı oldu son zamanlarda.
Bir zamanlar "biz" dediğimiz yerde
Bazen susarım…
Çünkü duygularımın dili yoktur,
Söylesem kim anlayacak diye korkarım.
İçimde bir deniz var,
Dalgaları kalbime vurur gece gece,
Ama kimse duymaz o sesi.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!