Adam dediğin de ağlar,
Ama saklar gözyaşını geceden,
Yüreğinin en karanlık köşesine gömer,
Kimse bilmez, kimse görmez,
Sadece yastığı anlar,
Sadece Allah bilir.
Ulan… ben seni öyle sevmiştim ki,
Bir gülüşüne ömrümü sermiştim,
Bir bakışına dünyayı silmiştim,
Senin için herkese, her şeye direnmiştim…
Gece oldu mu adını sayıklardım,
Adı bende...
Dudağıma değmez ismin, kalbimde saklı sessizce.
Bir ben bilirim seni,
Bir de yıldızlara anlattığım gecelerce.
Kimse bilmesin bizi…
Adı İzmir,
Ege’nin incisi, maviliklerin kucağı.
Rüzgârında deniz kokusu,
Sokaklarında tarih,
Her köşesinde ayrı bir hikâye saklı.
Bir söz söylediniz,
Adını sevda koydunuz,
Ama ne sözüne sadık kaldınız,
Ne de gözünüze...
Bir gülüşle kandırdınız,
Bir gün ansızın başladı her şey,
Kalabalığın içinde göz göze geldik.
Sen bir yabancıydın belki o anda,
Ama yüreğim… çoktan seni ezberlemişti.
Bir çay söyledik, iki kelime yetti,
Ağlamayacağım…
Gözlerim dolsa da,
İçim paramparça olsa da,
Bu kez tutacağım kendimi, söz verdim hayata.
Alışacağım yokluğuna,
Ah be ulan,
Ben seni öyle sevdim ki
Adını söylemeden ağladım gecelerce.
Kimse bilmedi,
Bir ben bildim, bir de duvarlar…
Seni sevmek,
Şu an oturdum bir deniz kenarına,
Dalgalar kıyıya vursa da,
Aklımda hep sen,
Bir sen geldin içime, bir de hüzün sabaha…
Martılar bile senin adını çığlık çığlığa,
Ben seni aklımla sevmedim,
Çünkü akıl hesap yapar, kalp yanar…
Ben seni yüreğimle sevdim,
Her atışında adını anan bir kalple…
Ben seni ruhumla sevdim,
Geceye sığmayan, sabaha taşan bir özlemle.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!