Birine seni seviyorum demek değildir sadece, evladım…
Sevmek, bazen hiç söyleyemediğin cümlelerin içinde büyür.
Bazen bir bakışta saklanır, bazen de suskunluğun en derin yerinde kök salar.
Gel… sana anlatayım sevmeyi. Evladım...
Bir zamanlar, uzak bir kasabada yaşayan bir adam vardı.
Gel ulan gel!
Bu yüreğin kapısı hâlâ sana açık,
Özlemin içimi delik deşik etmiş,
Geceye her baktığımda
Senin hayalini çiziyorum yıldızlara.
Gözlerimiz kaldı giderken,
Dudaklarımız suskun, yürekler yaralı,
Sessizce veda ettik,
Ama baktıkça, içimiz paramparça.
Gözlerimiz kaldı giderken,
Yine çöktü gece, sensizim bak,
Ay bile küsmüş, ışığı ıslak.
Rüzgârın sesi, sanki sen gibi,
Adını fısıldar, kalbimle aynı.
Yollar karanlık, izim silinmiş,
Güçlü durmak, sessiz bir savaş vermek,
Kırılmak üzereyken dimdik ayakta kalmak.
Yorgunlukla dans etmek, gözyaşını saklamak,
Ve kimse bilmeden, içindeki fırtınayı sarmak.
Dünyanın yükünü omuzlamak belki,
Bu hayatta gülmeyen kadınlar var,
Gözlerinde birikmiş koca bir deniz,
Ama dökmeye fırsat bulamamışlar.
Yutkunmuşlar, susmuşlar,
Gülüşlerini saklamışlar ceplerinde,
Kimseler görmesin diye.
Söyle…gülüm... söyle..
Ben mi çok sevdim…
Yoksa sen mi hiç sevmedin…
Bu kalp hâlâ seni beklerken
Sen hangi yabancıya aşkım dedin… gülüm…
Geceyi böldüm yine adınla bu şehirde
Gülüşünü sevdiğim adam,
Ben sana tutuldum,
Bir bakışınla çözüldü tüm düğümlerim,
Bir tebessümünle başladı yeniden kalbim.
Sen güldüğünde,
Güçlü kadın diyorlar bana
Bir gülüşe sakladım yaralarımı
Kimse görmedi karanlık odamda
Sessiz sessiz ağladığımı…
Ayakta kaldım diye
Mutlu sandılar beni
Bir rüzgâr esse memleketimden,
Bir toprak kokusu gelse burnuma…
Yemin ederim, gözyaşımı tutamam,
Çünkü gurbet,
Sadece uzaklık değil,
Eksik kalmaktır insanca…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!