Mühürlü Hicran Şiiri - Cengiz Yaman

MÜHÜRLÜ HİCRAN

Bir ezel vaktinde çeşmin değeli,
Ölü toprağıma can verdi o an.
Hasretin sinemi delip eğeli,
Her nefes içimde kanıyor hicran.

Derdinle hoşnudum, derman aramam,
Kanayan yaramı ellere sarmam,
Beni terk eylesen bir gün kınamam,
Bir ömür yoluna serilir bu can.

Bir gölge düşerse düştüğün yere,
Gözlerim kör olsun baktığım kere,
Gülüşün değerse yabancı sere,
Yedi kat gök çöker, yıkılır cihan.

Basıp geçtiğin o yollara sızsam,
Toprağa karışıp hiçliğe dolsam,
Kibrimi öğütüp toz toprak olsam,
Ezip de geçsene, olmasın ziyan.

Ne zaman ki seni anar bu diller,
Ateşe bürünür savrulan küller,
Ağyârın elinde açarken güller,
Benim ahu zârım dinmiyor bir an.

İçimde devrilen dağlar isimsiz,
Kaldığım zindanlar ışıksız, dipsiz,
Gömdüğün bu yürek toprak, kefensiz,
Ölümden ağırdır sendeki hüsran.

Toprağın altında bin yıl yatsam da,
Aşkın zehirini alıp tatsam da,
Gözyaşımla deryalara batsam da,
Aşkın ecelden de uludur inan.

Meyus bir pervane misali yandım,
Ölmeden ölmeyi vuslattır sandım,
Ben senin nârında hiçe boyandım,
İsmim unutulsun, sen yaşa her an.

Cengiz YAMAN